>"
Blogger Tips and TricksLatest Tips For BloggersBlogger Tricks

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ: «Ἀντισιωνιστής εἶμαι καί ὄχι ἀντισημίτης» " "

ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ:
«Ἀντισιωνιστής εἶμαι καί ὄχι ἀντισημίτης»

Ἡ Ἀδιαίρετος καί ἀκαινοτόμητος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι θρησκεία δηλαδή ψυχολογικό φαινόμενο διότι εἶναι ἀποκάλυψις τοῦ αἰωνίου Δημιουργοῦ τῆς ζωῆς, μετοχή καί κοινωνία στόν Τριαδικό τρόπο ὑπάρξεως τοῦ αἰωνίου Θεοῦ πού μεγαλοφυῶς καί ὑπερτελείως δημιουργεῖ ἐκ τοῦ μηδενός τό σύμπαν καί ἐκχέει τήν ἀγάπη Του καί τήν πανσοφία Του σέ ὅλη τήν Δημιουργία μέ κορωνίδα τόν ἄνθρωπο. Ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐν ταπεινώσει κένωσίς Του διά τῆς προσλήψεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, θελήσεως καί ἐνεργείας καί ἰδιαίτατα ἡ ἐν τῷ Σταυρῷ θυσία καί ἡ διά τῆς Ἀναστάσεως νίκη κατά τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου ἀπέδειξε τό μέγεθος τῆς Θείας ἀγάπης καί τόν ἀληθῆ προορισμόν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ἑπομένως ἡ διακονία στήν Ἐκκλησίᾳ δέν εἶναι ἐξουσία ἀλλά ταπεινή οἰκείωσις τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μόνου ἀληθοῦς Μεσσίου, «πού δέν ἦλθε διακονηθῆναι ἀλλά διακονῆσαι καί δοῦναι τήν ψυχήν αὐτοῦ λύτρον ἀντί πολλῶν». Δι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον ὅ,τι λέγεται ἀπό Διακόνους τοῦ Εὐχαριστιακοῦ Σώματος θά πρέπει νά εἶναι λόγος ἀληθείας, πού δέν θά ἐπιδιώκει νά ἔχη πολιτικήν διάστασι ἀλλά τήν ἀληθῆ διάκρισι τῶν γεγονότων διότι «ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου».

Μητροπολίτης Πειραιώς: Για το Τζαμί " "

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ἀκτή Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +302104514833 (19), Fax +3102104528332
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 7ῃ Ἰανουαρίου 2011


Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ ἐπανάληψις ἀπό τούς Ἰσλαμιστάς τοῦ ἀποτροπαίου ἐγκλήματος δολοφονίας ἀνυπόπτων καί ἀθώων μελῶν τῆς Κοπτικῆς Χριστιανικῆς Κοινότητος τῆς Αἰγύπτου ἀναδεικνύει ἐκτύπως μίαν ἀλήθειαν πού δολίως κρύπτεται ὑπό τήν ἐπίδραση τῶν εἰρηνοποιῶν κηρυγμάτων τῶν δῆθεν διαθρησκειακῶν διαλόγων καί τῆς καλλιεργείας φιλικῆς ἀτμοσφαίρας μεταξύ τῶν λαῶν. Ἀποσιωπᾶται ἐντέχνως ὁ χαρακτηριστικός πυλῶνας τοῦ ἀνθρωποπαθοῦς Ἰσλαμισμοῦ, πού δημιουργήθηκε ἀπό τήν «εὐφυεστάτην» προσπάθειαν τοῦ Ἄραβος ἐμπόρου Μωάμεθ ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη τό ἔτος 570 μΧ στή Μέκκα τῆς Ἀραβικῆς χερσονήσου, υἱός τοῦ Ἀμπνταλάχ καί τῆς Ἄμινα Μπίντ Οὐαχάμπ ἀπό τήν φυλή τῶν Κουραϊσιτῶν πού ἀνῆκε στήν οἰκογένεια τῶν Χασιμιτῶν καί πού ὀρφανός ἀνετράφη ἀπό τόν πάππον του Ἀμπντούλμουτταλίμπ καί τόν θεῖον του Ἀμπού Ταλίμπ καί 25ετής ὤν συνεζεύχθη τήν 40χρονη χήρα Χαντίτζα καί ἄλλας ὀκτώ (8) ἐπισήμους γυναίκας, μετά τόν θάνατόν της καί πού ἄρχισε νά κηρύττει τό 610 μ.Χ. σέ ἡλικία 40 ἐτῶν ἔχων πολλάς ἀμφιβολίας διά τό ἔργον αὐτό, ἐνῶ κατ’ οὐσίαν εἰς αὐτόν ὀφείλει τήν ἐπικράτησίν του καί ἀναφερόμεθα στόν «ἱερό πόλεμο»(Τζιχάντ). Καί ἄν ἀκόμη παραθεωρήσωμε τά συγκεκριμένα γεγονότα παραμένουν τά κείμενα.

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Απάντηση του Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη στην ανακοίνωση του Υπουργού Εσωτερικών κ. Ραγκούση για την Κάρτα του Πολίτη " "

Απάντηση του Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη στην ανακοίνωση του Υπουργού Εσωτερικών κ. Ραγκούση για την Κάρτα του Πολίτη.

Το νομοσχέδιο για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση παρουσίασε την Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011 ο υπουργός Εσωτερικών Γ. Ραγκούσης.
Ο κ. Ραγκούσης αναφερόμενος στην κάρτα του πολίτη είπε ότι αυτή δεν θα περιέχει όλα τα στοιχεία των κατόχων αλλά τα «κλειδιά» θα ανοίγουν τα ηλεκτρονικά δεδομένα του δημοσίου, θα περιέχει τον αριθμό κτηματολογίου, το ΑΦΜ, τον ΑΜΚΑ και το δελτίο ταυτότητας το οποίο και θα υποκαταστήσει.
Πρόσθεσε ότι σε αυτή την κάρτα θα ενσωματωθούν και άλλες κάρτες, αλλά επισήμανε ότι θα προστατευτούν πλήρως τα προσωπικά δεδομένα και ότι το υπουργείο εσωτερικών θα ακολουθήσει όλες τις συστάσεις της αρμόδιας ανεξάρτητης αρχής.

ΠΗΓΗ ΡΟΜΦΕΑ

Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης
Τρίκορφο 4/1/2011


Η Συνθήκη Schengen όπως από το 1997 έχουμε αναφέρει γραπτώς προς την Ιεραρχία της Εκκλησίας μας και επανέλαβε και ο αξιότιμος Καθηγητής κ. Τσελεγγίδης, αποτελεί ένα νομοθέτημα που για πρώτη φορά νομιμοποιεί την ηλεκτρονική παρακολούθηση των πολιτών. Στα άρθρα της 92 κ.εξ. ορίζεται ως σύστημα πληροφοριών Schengen που θεσπίζεται για την πρόληψη των απειλών κατά της εθνικής ασφαλείας, της δημόσιας τάξης και για την καταστολή ποινικών παραβάσεων των μελών της Συνθήκης. Και ενώ στο νομοθέτημα υπάρχουν όλες οι πτυχές του ηλεκτρονικού ελέγχου, της διατηρήσεως αρχείων κ.λ.π., απουσιάζει προκλητικά από τη Συνθήκη αυτή ο τρόπος εφαρμογής της. Δηλαδή με ποιον τρόπο ή με ποιο σύστημα θα γίνεται η ηλεκτρονική συλλογή των δεδομένων των πολιτών στην αρχική και στην τελική φάση (θα αρχίσει λ.χ. με την κάρτα, για να συνεχίσει με την εμφύτευση μικροτσίπ και τελικώς με το χάραγμα;).
Υποστηρίζεται επίσης εσφαλμένως και καθησυχαστικά, ότι όσα αφορούν τη συλλογή, επεξεργασία και διάδοση πληροφοριών του πολίτη γίνονται, αφού προηγουμένως έχει θεσπιστεί ο Εθνικός Νόμος 2472/97, περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων, ο οποίος έγινε στο πλαίσιο της προστασίας του πολίτη από τους κινδύνους που ενέχει το νομοθέτημα της Συνθήκης Schengen.
Εδώ όμως ακριβώς είναι η εξαπάτηση του πολίτη. Και τούτο, γιατί η Συνθήκη Schengen ανήκει στο Πρωτογενές Δίκαιο, δηλαδή στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, ενώ ο Νόμος 2472/97 ανήκει στο Εθνικό Δίκαιο και μάλιστα στο τριτογενές. Συνεπώς, ένα τριτογενές Δίκαιο δεν μπορεί να υπερισχύσει του πρωτογενούς. Άρα η Ευρώπη ανά πάσα στιγμή μπορεί να ζητήσει οποιαδήποτε πληροφορία θέλει για τους πολίτες της Ελλάδος, χωρίς η Ελλάδα να μπορεί να αρνηθεί, αφού έχει υπογράψει την Συνθήκη του Σένγκεν, η οποία υπερτερεί του Νόμου 2472/97 περί προστασίας προσωπικών δεδομένων. Άρα η ελληνική πολιτεία θα αναγκαστεί να εφαρμόσει την Συνθήκη Σένγκεν δίνοντας ανά πάσα στιγμή όλα τα στοιχεία μας, αν τα ζητήσει η Ενωμένη Ευρώπη.

Κύριε Ραγκούση,

Πώς είναι δυνατόν να παραμυθιάζετε τον κόσμο περί ασφάλειας της κάρτας και των προσωπικών δεδομένων, όταν ήδη στην Γερμανία, χάκερς έσπασαν τους κωδικούς των καρτών και είδαν τις πληροφορίες που περιέχουν οι κάρτες;
Με τι κόστος, εν μέσω οικονομικής κρίσης, θα προωθήσετε το νέο αυτό ευάλωτο στην πραγματικότητα σύστημα, όταν στην Γερμανία το Υπουργείο Εσωτερικών ξόδεψε 24.000.000 ευρώ;
Τέλος μας γεννάται εύλογα το ερώτημα: Γιατί το περιεχόμενο του Νόμου 2472/97 δεν ενσωματώθηκε στη Συνθήκη Schengen, ώστε να έχει κύρος πρωτογενούς Δικαίου; Ας μη μας λέτε, λοιπόν, ότι ο Νόμος 2472/97 έγινε για να προστατεύσει τον πολίτη από κινδύνους της Συνθήκης Schengen. Και συνεπώς δεν είναι δυνατόν να προωθούν συστήματα ηλεκτρονικής συλλογής δεδομένων χωρίς να υφίσταται νόμος προστασίας του πολίτη που να εκπηγάζει από το Πρωτογενές Δίκαιο και ότι τα στοιχεία μας θα είναι προστατευμένα, διότι ψεύδεστε ασυστόλως.

ΠΗΓΗ http://gerontasnektarios.blogspot.com

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Η ΝΕΑ «ΗΘΙΚΗ» ΤΩΝ ΣΕΚΤΩΝ " "

Η ΝΕΑ «ΗΘΙΚΗ» ΤΩΝ ΣΕΚΤΩΝ  π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟ www.egolpion.com

Η νέα τάση αποβλέπει στην κατάργηση των γενικών αντιλήψεων για τη ζωή, την εξουδετέρωση των αξιών τού πολιτισμού μας και κάθε είδους ιεραρχίας και κοινωνι­κής δομής, που θεμελιώνεται στη χριστια­νική εικόνα για τον άνθρωπο.

Στη νέα ηθική δεν υπάρχει πλέον το στοιχείο της δέσμευσης. Η νέα ηθική υπη­ρετεί την ιδεολογία, τους σκοπούς της οργάνωσης. Κάθε τι που υπηρετεί αυτό το σκοπό χαρακτηρίζεται ηθικό, ενώ εκείνο που αντιτάσσεται σ' αυτόν, λογίζεται ανή­θικο. Οι σκοποί της οργάνωσης προβάλ­λονται με απόλυτη απαίτηση, γιατί όπως διακηρύττεται, στηρίζονται στη «θεϊκή αυθεντία». Οι κανόνες της απολυτοποιούνται και καθένας που διαφωνεί χαρακτηρίζεται εγκληματίας!

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη Σαηεντόλοτζυ.

Στην Policy brief της 18ης Ιουνίου 1968 κάτω από τον τίτλο «Ηθική», ερμηνεύ­ονται οι όροι «αντίθετη άποψη» και «ξέ­νη άποψη». Αντίθετη άποψη είναι «το να ακολουθείς μια απόφαση, ένα σκοπό που βρίσκεται σε απ' ευθείας αντίθεση με τους σκοπούς που είναι γνωστοί σαν σκοποί της ομάδας». Ξένη άποψη είναι «μια κατάσταση του πνεύματος, σύμφωνα με την οποία επι­θυμεί κανείς να επιδιώξει ένα άλλο σκοπό από τους σκοπούς που είναι γνωστοί σαν σκοποί της ομάδας».

Ύστερα από αυτούς τους ορισμούς ο Hubbard προσδιορίζει ως εξής το σκοπό της «ηθικής»:

«Ο πρώτος σκοπός της ηθικής είναι να απομακρυνθούν από το περιβάλλον αντίθε­τες απόψεις. Όταν επιτευχθεί αυτό, η ηθική έχει σαν σκοπό να απομακρύνει από το περι­βάλλον ξένες απόψεις. Έτσι είναι για όλους δυνατή η πρόοδος»4.

Το να εξουδετερώσει λοιπόν κανείς οποι­ονδήποτε εμποδίζει το σκοπό της οργάνω­σης ή ακόμη εκείνον που βρίσκεται σε «κατάσταση πνεύματος» που επιθυμεί την επιδίωξη άλλων σκοπών, αυτό είναι το αν­τικείμενο της ηθικής πράξης, που ανοίγει το δρόμο για την «πρόοδο»! Γι' αυτό και το άρθρο 12 του «Κώδικα Τιμής» της Σαϊεντόλοτζυ, όπως τον κυκλοφορεί στη χώρα μας η κίνηση ΚΕΦΕ (Κέντρο Εφηρμοσμένης Φι­λοσοφίας Ελλάδος): «Ποτέ μη φοβηθείς να βλάψεις κάποιον για μια δίκαιη αιτία».

Αυτό το άρθρο κάνει σαφές τι εννοεί ο Hubbard στην Policy brief της 7ης Δεκεμβρί­ου 1969, που δημοσιεύεται στο «Εγχειρίδιο για τον επίτιμο κληρικό» (σελ. 356-358). Διηγείται πως όταν ήταν μικρός, εξουδετέ­ρωσε με την «τεχνολογία Judo» ένα μεγα­λύτερο του αγόρι, που τυραννούσε τα άλλα παιδιά. «Τότε μια μέρα, σκαρφάλωσα σ' ένα ξύλινο φράχτη τρία μέτρα ψηλά, περί­μενα ώσπου να προσπεράσει ο δωδεκάχρο­νος τύραννος των παιδιών και με πλήρη οπλισμό πήδηξα πάνω του...». Εφαρμό­ζοντας αυτό τον κανόνα στην «αποστολή» τού «επίτιμου ιερέα» της Σαηεντόλοτζυ αναφέρει:

«Ο επίτιμος ιερέας καθαρίζει το περι­βάλλον, ώστε να μπορεί να υπάρξει πα­ραγωγή και να μπορούν να προσφέρονται υπηρεσίες. Το καθιστά αβέβαιο για εκείνους που με την αμέλειά τους, με τα συνεχή λάθη τους ή με καταπίεση ελαττώνουν τις στατι­στικές και εξωθούν καλούς συνεργάτες σε αποχώρηση».

Με ποιόν τρόπο οι επίτιμοι ιερείς της Σαϊεντόλοτζυ «καθαρίζουν» το περιβάλλον, που εμποδίζει το έργο των συνεργατών της; Ο L. R. Hubbard συνεχίζει: «Αν οι άν­θρωποι δεν το κατανοούν αυτό όσο πρέπει, και παρά ταύτα κάποιος καθιστά αδύνατη την εργασία, αναζητούν ένα ξύλινο φράχτη τρία μέτρα ψηλά...»!

Παρόμοια «ηθική» κηρύττεται και από τον Μούν, ο οποίος σχετικοποιεί το ψεύ­δος. «Το ψεύδος γίνεται αμαρτία αν κάποιος ευνοεί μ' αυτό έναν άλλο άνθρωπο. Αλλά αν κανείς θέλει να τού κάνει καλό με τη διή­γηση ενός ψεύδους, αυτό δεν είναι αμαρτία. Ακόμη και ο Θεός λέει πολύ συχνά ψέμματα,...και με το να ψεύδεται ο Θεός θέλει να κάνει μεγαλύτερο καλό στον άνθρωπο από ό,τι ο άνθρωπος αναμένει»5.

Αν ο Θεός ψεύδεται, πόσο μάλλον μπο­ρούν οι άνθρωποι να ψεύδονται «για ένα καλό σκοπό», εννοείται! Ο όρος που χρησι­μοποιείται γι' αυτό στην κίνηση τού Μούν είναι heavenly deception. Μ' αυτό τον τρό­πο, λέγει ο Μούν, προστατεύεται ο εσωτε­ρικός πυρήνας τού μηνύματος από χλευα­σμό και εναντίωση, γιατί στους «έξω» το μήνυμα προσφέρεται με τον τρόπο που μπορούν να το αντιληφθούν, καθιστών­τας ταυτόχρονα γι' αυτούς ευκολότερο το δρόμο προς την «απόλυτη αλήθεια», την οποία δεν μπορεί να κατανοήσει κάποιος αμύητος!

Σχολιάζοντας ο Haack ανακαλύπτει εδώ το μοντέλο των γνωστικών με τρία επίπε­δα: τού υλικού, του ψυχικού και τού πνευ­ματικού άνθρωπου. Για τους «έξω», δηλαδή τους «υλικούς», ο Μούν είναι ένας «προφή­της σήμερα». Για τα μέλη της «Ενωτικής Εκκλησίας», τους «ψυχικούς», κηρύττεται σαν Μεσσίας και Lord of the Second Adv­ent. Όμως για τον εσωτερικό κύκλο, για τους «πνευματικούς», είναι ο ενσαρκωμέ­νος Θεός - Πατέρας6.

Οι «αληθινοί γονείς» γνωρίζουν ποιο είναι το καλό για τον καθένα. Επομένως οτιδήποτε κάνουν, είναι για το καλό μας και λογίζεται ηθικό. Αυτή την αντίληψη τη συναντάμε και στους Χάρε Κρίσνα, και στο Γκουρού Μαχαράτζι και σε πολλές άλλες ομάδες.

Η «νέα ηθική» οδηγεί πλέον στον εξαγιασμό όλων των μέσων, τα οποία θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις οργανώσεις αυτές και τα επί μέρους άτομα να φθάσουν στο σκοπό που τίθεται φυσικά από τους ίδιους. Στο σημείο αυτό δεν υπάρχει από­σταση από το νόμο των νέο-σατανιστών του Aleister Crowley: «Κάνε αυτό που θέ­λεις, αυτός ας είναι όλος ο νόμος»8.



ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

4. L. Ron Hubbard, Das Handbuch fur den Ehrenamtlichen Geistlichen, New Era Publications, Kopenhagen 1983, σ. 355.

5. F. W. Haack, Jesus Christus und/oder San Myung Mun, Material-Edition 25, εκδ. Arbeitsgemeinschaft fur Religions-und Weltanschauungsfragen, Miinchen 1989, σ. 9.

6. Στο ίδιο, σ. 34.

7. Α. Αλεβιζοπούλου, Ψυχοναρκωτικά

8. Αναλυτικά για το νέο-σατανισμό βλ. βιβλίο μας «Αποκρυφισμός-γκουρουϊσμός και Νέα Εποχή», έκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990.



Από το περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 61

Νεοβαρλααμίτες " "

ΟΙ "ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΤΕΣ"
ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Κυκλοφόρησαν στο διαδίχτυο μαγνητοταινίες που παρουσιάζουν Ιησουίτες μοναχούς να χορεύουν ημίγυμνοι εξωτικούς χορούς των Ινδιών σε Παπικούς ναούς!!! Αυτά δυστυχώς και άλλα χειρότερα κάνουν οι Παπικοί! Ζω τα κατορθώματά τους καθημερινά στη Νέα Υόρκη και δεν μου προξενεί καμιά απολύτως εντύπωση ο ξεπεσμός τους. Ας ξυπνήσουν, λοιπόν, οι δικοί μας οι Οικουμενιστές και ας συνειδητοποιήσουν με ποιους διαλέγονται.

ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ


Στο μεταξύ, όμως, ας μη μας διαφεύγει ότι γίνονται και στα καθ' ημάς πολλές κινήσεις που προδίδουν το ίδιο πνεύμα εκκοσμίκευσης που χαρακτηρίζει τους Παπικούς και τους Προτεστάντες.


Ο διαβόητος παπα-Κώστας Μπέης λ.χ. στην Κορφούλα έβαλε όργανα στη Θεία Λειτουργία την οποία τελεί στην αδόκιμη μεταγλώττιση που χρησιμοποιούν εξ ανάγκης πολλοί ιερείς της Μητρόπολης Πρεβέζης.


Και ως να μην έφταναν αυτές οι ασχημίες προσθέτει και στίχους του Ομήρου και αποσπάσματα άλλων κλασσικών συγγραφέων για να γίνει η θεία λειτουργία κατανοητή στους πιστούς!!! (Ειλικρινά διερωτώμαι! Τρέλλα πουλά ο χριστιανός);


Ο ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΣ ΕΞΑΠΛΩΝΕΤΑΙ


Δυστυχώς παρόμοιες ασχημίες υιοθετούνται και στη Μητρόπολη Δημητριάδος.


Ο οικείος οικουμενιστής και νεωτεριστής Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος εξανάγκασε τους ιερείς του να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Μητρόπολης Πρεβέζης. Λες και δεν έφτανε το φθοροποιό έργο που επιτελεί με την Θεολογική Ακαδημία της Μητροπόλεως Δημητριάδος και το οικουμενιστικό και νεωτεριστικό του φρόνημα!


Δυστυχώς λοιπόν! Και στη Μητρόπολη Δημητριάδος υιοθετούνται οι αδόκιμες και εν πολλοίς φαιδρές μεταγλωττίσεις των ιερών κειμένων της λατρείας στη δημοτική.


Παράλληλα έγινε γνωστό ότι στο Βόλο χρησιμοποιούν κοριτσάκια στην τέλεση της Μικρής και της Μεγάλης Εισόδου στη Θεία Λειτουργία. Προεόρτια άραγε αιτήματος ιερωσύνης των γυναικών αρχής γενομένης με τη χειροτονία διακονισσών; Η συνέχεια θα δείξει!


Είναι φανερόν ότι ο Νεορβαρλααμισμός εξαπλώνεται ύπουλα και μεθοδικά.


Ως εκ τούτου είναι επιβεβλημένο η Ιερά Σύνοδος να πάρει θέση πριν το κακό προσλάβει μεγαλύτερες διαστάσεις.


ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ


Στο μεταξύ οι "Νεοβαρλααμίτες" ανασυντάσσονται και επιχειρούν πολυμέτωπη αντεπίθεση.


Καταρχήν εξεδόθη η αχαρακτήριστη παρέμβαση του Σεβασμιότατου Πρεβέζης, που προκάλεσε γενική θυμηδία, στον "Ορθόδοξο Τύπο", την οποία κοινοποίησε και σε άλλα χριστιανικά έντυπα και θρησκευτικές ιστοσελίδες, υπέρ του παπα-Κώστα Μπέη και υπέρ των αδόκιμων μεταγλωττίσεων της Θείας Λειτουργίας.


Παράλληλα ο ίδιος ο Σεβασμιότατος αποδύθηκε σε άνισο αγώνα με προσωπικά τηλεφωνήματα και άλλα μέσα για να προσεταιρισθεί παράγοντες του θρησκευτικού χώρου (εκκλησιαστικά πρόσωπα, εκδότες χριστιανικών περιοδικών και ιδιοκτήτες θρησκευτικών ιστολογίων) με στόχο να εξουδετερωθούν οι αντιδράσεις εναντίον του "Νεοβαρλααμισμού", των αδόκιμων μεταγλωττίσεων της Θείας λειτουργίας και των νεωτερισμών του συγκρητιστή παπα-Κώστα Μπέη.


ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ Π. ΔΑΝΙΗΛ ΑΕΡΑΚΗ


Ο Σεβασμιότατος παράλληλα με τις προσωπικές του παρεμβάσεις ανέθεσε το άχαρες αυτό έργο και σε άλλους παράγοντες του "Νεοβαρλααμισμού" εν οις και ο γνωστός π. Δανιήλ Αεράκης.


Ο π. Δανιήλ ανέλαβε την ιεροκρύφια και επαίσχυντη αποστολή του προσεταιρισμού χριστιανικής αδελφότητας και την εξουδετέρωση των αντιδράσεων της για τις καινοτομίες και το συγκρητισμό του παπα-Κώστα Μπέη. Περιττόν να αναφέρουμε ότι η αποστολή του π. Δανιήλ εστέφθη, ως εικός, με πλήρη αποτυχία.


Είναι πράγματι αξιοθρήνητη η στάση του π. Δανιήλ. Δεν φτάνει τον δυστυχή η ψηλαφητή θεολογική του ανεπάρκεια τώρα παριστάνει τον μεγάλο "αποφατικό" θεολόγο και μεγαλαυχεί επειδή έγινε σημαίνον παράγοντας των "Νεοβαρλααμιτών"!!! (Καύχηση εν Κυρίω να σου πετύχει!)


ΕΚΤΙΘΕΤΑΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ Ο ΠΡΕΒΕΖΗΣ


Και ο μεν π. Δανιήλ θεωρεί εαυτόν ευτυχή επειδή κατέστη εξέχων στέλεχος μιας κακοδοξίας! Τόσα ξέρει! Τόσα λέγει! Τόσα κάνει!


Σε τελευταία ανάλυση τι περισσότερο μπορεί ένας σοβαρός άνθρωπος να περιμένει από τον π. Δανιήλ;


Ο Σεβασμιότατος Νικοπόλεως, όμως, δεν αντιλαμβάνεται ότι εκτίθεται και μάλιστα ανεπανόρθωτα όταν στέλλει αυτού το επιπέδου αποκρισάριους για να χτίσει συμμαχίες υπέρ του π. Μπέη;


Δεν συνειδητοποιεί ότι ο κάθε νοήμων άνθρωπος ακούοντας τον π. Δανιήλ να συνηγορεί υπέρ του παπα-Κώστα Μπέη αναφωνεί ή λέγει ιεροκρυφίως το Γραφικό: "Αβυσσος άβυσσον επικαλείται";



αναδημοσίευση από: http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/01/blog-post_30.html


Ο ι κ ο υ μ ε ν ι σ μ ό ς " "

Ο ι κ ο υ μ ε ν ι σ μ ό ς


Ο Οικουμενισμός είναι μια κίνηση, που διακηρύσσει ότι έχει ως σκοπό την ενότητα του διαιρεμένου χριστιανικού κόσμου (Ορθοδόξων, Παπικών, Προτεσταντών, κ.ά.). Η ιδέα της ενότητος συγκινεί κάθε ευαίσθητη χριστιανική ψυχή και ανταποκρίνεται στους μύχιους πόθους της. Την ιδέα αυτή οικειοποιείται και ο Οικουμενισμός. Αλλά το ενωτικό του όραμα, όραμα κατεξοχήν πνευματικό, το στηρίζει κυρίως πάνω στις ανθρώπινες προσπάθειες και όχι στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί, όταν συναντήσει την ανθρώπινη μετάνοια και ταπείνωση, να κάνει αυτό το όραμα πραγματικότητα.
Η ποθητή ενότητα, αν και όταν συμβεί, δεν θα είναι παρά ένα θαύμα του Θεού.

Πότε εμφανίστηκε.

Οι ρίζες του Οικουμενισμού πρέπει ν' αναζητηθούν στον προτεσταντικό χώρο, στα μέσα του 19ου αι. Τότε κάποιες χριστιανικές Ομολογίες, βλέποντας τον κόσμο να φεύγει από κοντά τους λόγω της αυξανόμενης θρησκευτικής αδιαφορίας και των οργανωμένων αντιθρησκευτικών κινημάτων, αναγκάστηκαν σε μια συσπείρωση και συνεργασία.
Αυτή η ενωτική δραστηριότητά τους έλαβε οργανωμένη πλέον μορφή, ως Οικουμενική Κίνηση, τον 20ό αι.. και κυρίως το 1948, με την ίδρυση στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), που εδρεύει στη Γενεύη.
Θα πρέπει, βέβαια, να σημειωθεί ότι το Π.Σ.Ε. δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει ‘'οικουμενικό'' χαρακτήρα, αλλά θα παρέμενε απλά μια ενδοπροτεσταντική υπόθεση, αν δεν συμμετείχαν και κάποιες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Οι Ρωμαιοκαθολικοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν. Αργότερα όμως, χωρίς να ενταχθούν στο Π.Σ.Ε., μπήκαν κι αυτοί στην Οικουμενική Κίνηση. Με σχετικό διάταγμα της Β' Βατικανής Συνόδου (1964), εγκαινίασαν έναν δικό τους Οικουμενισμό που στοχεύει στην ένωση όλων των Χριστιανών κάτω από την παπική εξουσία.


Η συμμετοχή των Ορθοδόξων στην Οικουμενική Κίνηση.

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι σημαντική ώθηση στη δημιουργία της Οικουμενικής Κινήσεως έδωσε και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως· ιδιαίτερα μάλιστα με το Διάγγελμα του 1920, που, όπως αποδείχθηκε, αποτέλεσε τη βάση και τον ‘'Καταστατικό Χάρτη'' της συμμετοχής των Ορθοδόξων στην Οικουμενική Κίνηση.


Το Διάγγελμα αυτό ήταν κάτι το πρωτόγνωρο στην ιστορία της Εκκλησίας, επειδή για πρώτη φορά επίσημο ορθόδοξο κείμενο χαρακτήριζε όλες τις ετερόδοξες Κοινότητες της Δύσεως ‘'Εκκλησίες'', ως «συγγενείς και οικείας εν Χριστώ και συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας του Θεού». Έτσι ανέτρεπε την ορθόδοξη εκκλησιολογία. Και για να μην αναφερθούμε σε παλαιότερες εποχές, φτάνει να θυμηθούμε ότι λίγα χρόνια νωρίτερα (1895) το ίδιο Πατριαρχείο, σε εγκύκλιό του τοποθετούσε τον Παπισμό εκτός Εκκλησίας, επειδή εισήγαγε «αιρετικάς διδασκαλίας και καινοτομίας». Γι' αυτό και καλούσε τους Δυτικούς Χριστιανούς να επιστρέψουν στους κόλπους της μιας Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθοδοξίας.


Το Διάγγελμα του 1920 έχοντας ως πρότυπο τη διακρατική «Κοινωνία των Εθνών», πρότεινε τη σύμπηξη μιας «συναφείας και κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών», με κυριότερους στόχους α) την επανεξέταση των δογματικών διαφορών με συμβιβαστική διάθεση, β) την παραδοχή ενιαίου ημερολογίου (η μερική εφαρμογή του οποίου επέφερε, δυστυχώς, ενδοορθόδοξο εορτολογικό διχασμό), και γ) τη συγκρότηση παγχριστιανικών συνεδρίων.


Εκτός από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όλες σχεδόν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες ζήτησαν σταδιακά να γίνουν, και έγιναν, δεκτές ως μέλη του Π.Σ.Ε. Μερικές, ωστόσο, αναγκάστηκαν αργότερα ν' αναδιπλωθούν και ν' αποχωρήσουν, καθώς αφενός παρακολουθούσαν με απογοήτευση τον εκφυλισμό του και αφετέρου πιέζονταν από τις έντονες αντιοικουμενιστικές αντιδράσεις του ποιμνίου τους. Εύλογο πρόβαλλε το ερώτημα: Πως, άραγε, μπορεί η Ορθοδοξία να είναι ενταγμένη ως ‘'μέλος'' σε ‘'κάτι'', τη στιγμή που η ίδια είναι το ‘'όλον'', το Σώμα του Χριστού, και που καλεί όλους να γίνουν μέλη Του;


Η παρουσία, άλλωστε, των Ορθοδόξων Εκκλησιών στις Συνελεύσεις του Π.Σ.Ε., λόγω του τρόπου συγκροτήσεως και λειτουργίας του, ήταν πάντα ισχνή, ατελέσφορη και διακοσμητική. Οι αποφάσεις του διαμορφώνονταν αποκλειστικά από την ποσοτική υπεροχή των προτεσταντικών ψήφων. Βέβαια, μέχρι το 1961, οι Ορθόδοξοι στις Γενικές Συνελεύσεις κατέθεταν ιδιαίτερες δηλώσεις - μερικές αποτελούν μνημειώδη ομολογιακά κείμενα - ως εκπρόσωποι της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Όσον αφορά στο οικουμενιστικό άνοιγμα του Βατικανού, η ανταπόκριση της Ορθοδοξίας υπήρξε θετική, με κύριο εκφραστή της τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα. Ο Πατριάρχης συναντήθηκε με τον πάπα Παύλο ΣΤ' στα Ιεροσόλυμα (1964), προχώρησε μαζί του στην αμοιβαία άρση των αναθεμάτων του Σχίσματος του 1054 και υποστήριξε το ‘' διάλογο της αγάπης'', προωθώντας έτσι τους στόχους της Β' Βατικανής Συνόδου.


Τα θεωρητικά ‘'ανοίγματα'' του Οικουμενισμού.

Ο Οικουμενισμός, για να υλοποιήσει τους στόχους του, αναγκάζεται να παραθεωρήσει ή και ν' αναθεωρήσει ορισμένες βασικές αρχές της Ορθοδοξίας.
Προβάλλει την αντίληψη της ‘'Διευρυμένης Εκκλησίας'', σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία είναι μία και περιλαμβάνει τους Χριστιανούς κάθε Ομολογίας, από την στιγμή που δέχτηκαν το βάπτισμα. Έτσι όλες οι χριστιανικές Ομολογίες είναι μεταξύ τους ‘'Αδελφές Εκκλησίες''.
Μέσα στο ίδιο πνεύμα κινείται και η ιδέα της ‘'Παγκόσμιας ορατής Εκκλησίας'': Η Εκκλησία που υφίσταται τάχα ‘'αόρατα'' και απαρτίζεται απ' όλους τους Χριστιανούς, θα φανερωθεί και στην ορατή της διάσταση με τις κοινές ενωτικές προσπάθειες.


Τις αντιλήψεις αυτές επηρέασε και η προτεσταντική θεωρία των κλάδων, σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία είναι ένα ‘'δένδρο'' με ‘'κλαδιά'' όλες τις χριστιανικές Ομολογίες, καθεμιά από τις οποίες κατέχει ένα μόνο μέρος της αλήθειας.
Ας προστεθεί επίσης και η θεωρία των ‘'δύο πνευμόνων'', που αναπτύχθηκε μεταξύ ορθοδόξων οικουμενιστών και Παπικών. Σύμφωνα μ' αυτήν Ορθοδοξία και Παπισμός είναι οι δύο πνεύμονες, με τους οποίους αναπνέει η Εκκλησία. Για ν' αρχίσει τάχα ν' αναπνέει ορθά και πάλι, θα πρέπει οι δύο πνεύμονες να συγχρονίσουν την αναπνοή τους.


Τέλος, στις μεθόδους, που χρησιμοποιεί ο Οικουμενισμός για την προσέγγιση των Χριστιανών, περιλαμβάνεται και ο δογματικός μινιμαλισμός. Πρόκειται για προσπάθεια να συρρικνωθούν τα δόγματα στα πιο αναγκαία, σ' ένα ‘'μίνιμουμ'' (=ελάχιστο), προκειμένου να υπερπηδηθούν οι δογματικές διαφορές μεταξύ των Ομολογιών. Το αποτέλεσμα όμως είναι η παραθεώρηση του δόγματος, ο υποβιβασμός και η ελαχιστοποίηση της σημασίας του. «Ας ενωθούν», λένε, «οι Χριστιανοί, και τα δόγματα τα συζητούν αργότερα οι θεολόγοι!» Με τη μέθοδο βέβαια του δογματικού μινιμαλισμού είναι ίσως εύκολο να ενωθούν οι Χριστιανοί. Οι τέτοιοι ‘'Χριστιανοί'' όμως μπορεί να είναι Ορθόδοξοι, δηλαδή αληθινά Χριστιανοί;

Η ορθόδοξη αντίληψη για την Εκκλησία.

Σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησιολογία, Εκκλησία και Ορθοδοξία ταυτίζονται. Η Εκκλησία είναι οπωσδήποτε Ορθόδοξη και η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού. Και επειδή ο Χριστός είναι ένας, άρα και η Εκκλησία είναι μία. Γι' αυτό ποτέ δεν νοείται διαίρεση στην Εκκλησία. Μόνο χωρισμό από την Εκκλησία έχουμε. Σε συγκεκριμένες δηλαδή ιστορικές στιγμές οι αιρετικοί και οι σχισματικοί αποκόπηκαν απ' αυτήν, κι έτσι έπαψαν να είναι μέλη της.
Η Εκκλησία κατέχει το πλήρωμα της αλήθειας, όχι μιας αφηρημένης αλήθειας, αλλά ενός τρόπου ζωής που σώζει τον άνθρωπο από το θάνατο και τον κάνει ‘'κατά χάριν Θεό''. Αντίθετα, η αίρεση αποτελεί ολική ή μερική άρνηση της αλήθειας, ένα κομμάτιασμά της, που έτσι παίρνει το χαρακτήρα και την παθολογία μιας ιδεολογίας. Χωρίζει τον άνθρωπο από τον τρόπο υπάρξεως που έδωσε ο Θεός στην Εκκλησία Του και τον θανατώνει πνευματικά.


Τα δόγματα επίσης, τα οποία περικλείουν τις υπερβατικές αλήθειες της πίστεώς μας, δεν είναι αφηρημένες έννοιες και διανοητικές συλλήψεις, ούτε, πολύ περισσότερο, μεσαιωνικός σκοταδισμός ή θεολογικός σχολαστικισμός. Εκφράζουν την εμπειρία και το βίωμα της Εκκλησίας. Γι' αυτό, όταν υπάρχει διαφορά στα δόγματα, υπάρχει οπωσδήποτε και διαφορά στον τρόπο ζωής. Κι όποιος υποτιμά την ακρίβεια της πίστεως, δεν μπορεί να ζήσει την πληρότητα της εν Χριστώ ζωής.


Ο Χριστιανός πρέπει να δεχθεί όλα όσα αποκάλυψε ο Χριστός. Όχι ένα ‘'μίνιμουμ'', αλλά το σύνολο. Γιατί στην ολότητα και την ακεραιότητα της πίστεως διασώζονται η καθολικότητα και η ορθοδοξία της Εκκλησίας.
Έτσι εξηγούνται οι μέχρις αίματος αγώνες των αγίων Πατέρων για τη διαφύλαξη της πίστεως της Εκκλησίας, καθώς και η μέριμνά τους για την διατύπωση, με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, των ‘'όρων'' των Οικουμενικών Συνόδων. Οι ‘'όροι'' αυτοί δεν σημαίνουν τίποτε άλλο παρά τα όρια, τα σύνορα της αλήθειας, για να μπορούν οι πιστοί να διακρίνουν την Εκκλησία, ως Ορθοδοξία, από την αίρεση.


Οι ετερόδοξοι, με το να αρνηθούν την πληρότητα της αλήθειας, χωρίστηκαν από την Εκκλησία. Γι' αυτό και είναι αιρετικοί. Επομένως στερούνται την αγιαστική χάρη του Αγίου Πνεύματος, και τα ‘'Μυστήρια'' τους είναι άκυρα. Το βάπτισμα λοιπόν, που τελούν, δεν μπορεί να τους εισαγάγει στην Εκκλησία του Χριστού.
«Τους γαρ παρά των αιρετικών βαπτισθέντας ή χειροτονηθέντας ούτε πιστούς ούτε κληρικούς είναι δυνατόν», μας λέει ο ΞΗ' κανόνας των Αγίων Αποστόλων. Και ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης συμπληρώνει: «'Όλων των αιρετικών το βάπτισμα είναι ασεβές και βλάσφημον και ουδεμία κοινωνίαν έχει προς το των Ορθοδόξων».

Τι μας λένε όμως οι ορθόδοξοι οικουμενιστές;

Ορθόδοξος ιεράρχης διακήρυσσε ότι «το Άγιο Πνεύμα επενεργεί σε κάθε χριστιανικό βάπτισμα» και ότι ο αναβαπτισμός των ετεροδόξων Χριστιανών από τους Ορθοδόξους εμπνέεται από «στενοκεφαλιά, φανατισμό και μισαλλοδοξία... Είναι μια αδικία κατά του χριστιανικού Βαπτίσματος και πραγματικά μία βλασφημία του Αγίου Πνεύματος» !
Άλλος ιεράρχης δήλωσε απευθυνόμενος σε ετεροδόξους: «Είμεθα όλοι μέλη Χριστού, ένα και μοναδικό σώμα, μια και μοναδική ‘'καινή κτίσις''· εφ' όσον το κοινό μας βάπτισμα μας ελευθέρωσε από το θάνατο» .


Η οικουμενιστική εκκλησιολογία εκφράστηκε από επίσημα ορθόδοξα χείλη και ως εξής: «Οφείλομεν να είμεθα έτοιμοι να αναζητήσωμεν και να αναγνωρίσωμεν την παρουσίαν της Εκκλησίας και εκτός των ιδικών μας κανονικών ορίων, προς τα οποία ταυτίζομεν την μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν» .
Αλλά υπάρχουν και τολμηρότεροι, που οραματίζονται την ‘'επανίδρυση'' της Εκκλησίας διάμεσου της ενώσεως όλων των Χριστιανών: Ορθόδοξος ιεράρχης διατείνεται ότι «έχουμε ανάγκη ενός νέου Χριστιανισμού, που θα βασίζεται εξ ολοκλήρου σε νέες αντιλήψεις και όρους. Δεν μπορούμε να διδάξουμε το είδος της θρησκείας που παραλάβαμε στις ερχόμενες γενιές» .

Οι διάλογοι.

Ο Οικουμενισμός, για να προωθήσει τα σχέδιά του, χρησιμοποιεί πολλά μέσα. Το βασικότερο είναι οι διάλογοι.
Κανείς δεν αγνοεί ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία από τη φύση της είναι ανοιχτή στο διάλογο. Ο Θεός πάντοτε διαλέγεται με τον άνθρωπο και οι Άγιοι της Εκκλησίας δεν αρνήθηκαν ποτέ τη διαλεκτική επικοινωνία τους με τον κόσμο.
Οι Άγιοι, έχοντας αυτοσυνειδησία της κοινωνίας τους με το Θεό, προσπαθούσαν με το διάλογο να μεταδώσουν την εμπειρία της αλήθειας που βίωναν. Γι' αυτούς η αλήθεια δεν ήταν αντικείμενο έρευνας. Δεν την αναζητούσαν, δεν την διαπραγματεύονταν· απλά την πρόσφεραν. Αν ο διάλογος δεν οδηγούσε τους ετεροδόξους στην απόρριψη της πλάνης τους και στην αποδοχή της ορθοδόξου πίστεως, δεν τον συνέχιζαν.


Δυο χρόνια διαλεγόταν ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός με τους Παπικούς στη Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας (1438-1439). Βλέποντας όμως την υπεροψία, την αδιαλλαξία και την εμμονή τους στην πλάνη, διέκοψε κάθε σχέση μαζί τους, προτρέποντας μάλιστα τους ορθόδοξους πιστούς: «Ν' αποφεύγετε τους Παπικούς, όπως αποφεύγει κανείς το φίδι».
Θεολογικό διάλογο είχε αρχίσει και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β' ο Τρανός με τους προτεστάντες θεολόγους της Τυβίγγης (1579). Όταν διαπίστωσε όμως ότι ο διάλογος δεν απέφερε κανέναν καρπό, τον διέκοψε. «Σας παρακαλούμε», τους έγραφε, «μη μας κουράζετε άλλο... Ας πορευθείτε τον δικό σας δρόμο. Αν θέλετε, μπορείτε να μας γράφετε, αλλά όχι πλέον για δόγματα πίστεως».

Οι διάλογοι του Οικουμενισμού.

Οι σύγχρονοι οικουμενιστικοί διάλογοι διαφέρουν ριζικά από τους διαλόγους των Αγίων, γιατί διεξάγονται με βάση τις αρχές της διευρυμένης Εκκλησίας και του δογματικού μινιμαλισμού. Γι' αυτό είναι ανορθόδοξοι και άκαρποι. Απόδειξη, ότι στα εκατό σχεδόν χρόνια της διεξαγωγής τους δεν έχουν προσφέρει τίποτε το αξιόλογο στην ενότητα του χριστιανικού κόσμου. Αντίθετα μάλιστα, κατάφεραν να διχάσουν τους Ορθοδόξους!
Τα κυριότερα σημεία της παθολογίας των σημερινών διαλόγων είναι τα εξής:


Α'. Έ λ λ ε ι ψ η ο ρ θ ό δ ο ξ η ς ο μ ο λ ο γ ί α ς.
Στους διαλόγους ορισμένοι Ορθόδοξοι δεν εκφράζουν την ακράδαντη πεποίθηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι αυτή αποτελεί τη μία και μοναδική Εκκλησία του Χριστού πάνω στη γη. Δεν προβάλλουν, επίσης, την αγιασμένη παράδοση και την πνευματική εμπειρία της Ορθοδοξίας, που διαφέρουν από τις παραδόσεις και τις εμπειρίες του δυτικού Χριστιανισμού. Μόνο μια τέτοια ομολογιακή στάση θα μπορούσε να καταξιώσει και να κάνει γόνιμη την ορθόδοξη παρουσία στους διαλόγους.


Β'. Έ λ λ ε ι ψ η ε ι λ ι κ ρ ί ν ε ι α ς.
Το έλλειμα της ορθόδοξης μαρτυρίας, σε συνδυασμό με την αποδεδειγμένη ανειλικρίνεια των ετεροδόξων, δυσχεραίνει περισσότερο τον διαχριστιανικό διάλογο και τον καθιστά αναποτελεσματικό. Γι' αυτό και πολλές φορές είτε παρατηρούνται αμοιβαίες επιφανειακές υποχωρήσεις είτε χρησιμοποιείται διφορούμενη γλώσσα και ορολογία, προκειμένου να συγκαλύπτονται οι διαφορές.


Αν πρώτα-πρώτα οι Ρωμαιοκαθολικοί ήταν ειλικρινείς, θα έπρεπε να δηλώσουν με σαφήνεια στους οικουμενιστικούς κύκλους αυτό που τονίζουν στους δικούς τους πιστούς· την αδιάλλακτη δηλαδή προσήλωσή τους στο παπικό πρωτείο και αλάθητο. Έτσι, βέβαια, θα φαινόταν ξεκάθαρα και το πώς οραματίζονται την ενότητα των Χριστιανών: όχι ως ενότητα πίστεως αλλά ως υποταγή όλων κάτω από την παπική εξουσία. Επιπλέον θα επιβεβαιωνόταν η διαπίστωση ότι ο παπικός θεσμός αφενός αποτελεί την τραγικότερη αλλοίωση του Ευαγγελίου του Χριστού και αφετέρου χρησιμοποιεί τους διαλόγους για την εξυπηρέτηση και μόνο της επεκτατικής του πολιτικής.


Κύρια έκφραση της ανειλικρίνειας των Παπικών αποτελεί η διατήρηση και η ενίσχυση της Ουνίας . Πρόκειται για έναν ύπουλο θεσμό, τον οποίο ο Παπισμός χρησιμοποίησε και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ως ενωτικό μοντέλο, παρ' όλες τις έντονες διαμαρτυρίες των Ορθοδόξων και παρά το ότι αυτός σήμερα αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο στους διμερείς διαλόγους.
Αν πάλι οι ποικιλώνυμοι Διαμαρτυρόμενοι ήταν ειλικρινείς, θα έπρεπε να δηλώσουν με ευθύτητα ότι δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να υποχωρήσουν από τις βασικές προτεσταντικές τους αρχές και ότι άλλες, τελικά, είναι οι αιτίες που τους αναγκάζουν να έρχονται σε διάλογο. Αυτό, άλλωστε, φανερώνει και ο κατήφορος που έχουν πάρει οι ‘'Εκκλησίες'' τους (ιερωσύνη γυναικών, γάμοι ομοφυλοφίλων κ.ά.).


Γ'. Υ π ε ρ τ ο ν ι σ μ ό ς τ η ς α γ ά π η ς.
Επειδή η ανειλικρίνεια και οι ιδιοτελείς σκοπιμότητες δηλητηρίασαν τους διαλόγους, που κατάντησαν σε ατέρμονες και άκαρπες θεολογικές συζητήσεις, επιχειρήθηκε μια στροφή. Οι διάλογοι τώρα ονομάστηκαν ‘'διάλογοι αγάπης'' τόσο για λόγους εντυπώσεων όσο και για να παρακαμφθεί ο σκόπελος των δογματικών διενέξεων. «Η αγάπη προέχει», τονίζουν. «Η αγάπη επιβάλλει να ενωθούμε, έστω κι αν υπάρχουν δογματικές διαφορές».


Γι' αυτό και η πρακτική στους σημερινούς διαλόγους είναι να μη συζητούνται αυτά που χωρίζουν, αλλά αυτά που ενώνουν, ώστε να δημιουργείται μια ψευδαίσθηση ενότητος και κοινής πίστεως. Στις Οικουμενικές Συνόδους όμως οι Πατέρες συζητούσαν πάντοτε αυτά που χώριζαν. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα σε οποιονδήποτε διάλογο μεταξύ πλευρών που έχουν διαφορές: Συζητούνται αυτά που χωρίζουν - γι' αυτό εξάλλου γίνεται ο διάλογος - και όχι αυτά που ενώνουν.
Για μας τους Ορθοδόξους η Αγάπη και η Αλήθεια είναι έννοιες αδιάσπαστες. Διάλογος αγάπης χωρίς την αλήθεια είναι ψεύτικος και αφύσικος διάλογος. Ενώ διάλογος αγάπης ‘'εν αληθεία'' σημαίνει: Διαλέγομαι με τους ετεροδόξους από αγάπη, για να τους επισημάνω που βρίσκονται τα λάθη τους και πως θα οδηγηθούν στην αλήθεια. Εάν πραγματικά τους αγαπώ, πρέπει να τους πω την αλήθεια, όσο κι αν αυτό είναι δύσκολο ή οδυνηρό.


Δ'. Ά μ β λ υ ν σ η ο ρ θ ο δ ό ξ ω ν κ ρ ι τ η ρ ί ω ν.
Στην παθολογία των διαλόγων ανήκει και η άμβλυνση των ορθοδόξων θεολογικών κριτηρίων, που προκύπτει από την καλλιέργεια μιας ‘'οικουμενικής αβροφροσύνης'', προσωπικών σχέσεων και φιλίας ανάμεσα στους ετερόδοξους θεολόγους. Η πίστη θεωρείται όχι η αλήθεια, που σώζει, αλλά ένα σύνολο θεωρητικών αληθειών, που επιδέχονται συμβιβασμούς.
Ισχυρίζονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές: ‘'Διάλογο κάνουμε, δεν αλλάζουμε την πίστη μας!''. Και ασφαλώς ο διάλογος ως ‘'αγαπητική έξοδος'' προς τον άλλον, είναι θεάρεστος. Ο οικουμενιστικός όμως διάλογος, όπως διεξάγεται σήμερα, δεν είναι συνάντηση στην αλήθεια, αλλά είναι ‘'αμοιβαία αναγνώριση''. Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε τις ετερόδοξες Κοινότητες ως Εκκλησίες, ότι αποδεχόμαστε πως οι δογματικές διαφορές τους αποτελούν ‘'νόμιμες εκφράσεις'' της ίδιας πίστεως. Έτσι όμως πέφτουμε στην παγίδα του δογματικού συγκρητισμού: Τοποθετούμε στο ίδιο επίπεδο την αλήθεια με την πλάνη, εξισώνουμε το φως με το σκοτάδι.


Ε'. Σ υ μ π ρ ο σ ε υ χ έ ς
Οι ορθόδοξοι οικουμενιστές, με την άμβλυνση των θεολογικών τους κριτηρίων, είναι πολύ φυσικό να συμμετέχουν χωρίς αναστολές σε κοινές με τους ετεροδόξους λατρευτικές εκδηλώσεις και συμπροσευχές, που πραγματοποιούνται συχνά στα πλαίσια των διαχριστιανικών συναντήσεων. Γνωρίζουν ότι με τον οικουμενιστικό αυτό συμπνευματισμό δημιουργείται το κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα, που απαιτείται για την προώθηση της ενωτικής προσπάθειας.
Οι ιεροί Κανόνες όμως της Εκκλησίας μας απαγορεύουν αυστηρά τις συμπροσευχές με τους ετεροδόξους. Γιατί οι ετερόδοξοι δεν έχουν την ίδια πίστη μ' εμάς. Πιστεύουν σ' έναν διαφορετικό, διαστρεβλωμένο Χριστό. Γι' αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός τους αποκαλεί απίστους: «Ο μη κατά την παράδοσιν της Καθολικής Εκκλησίας πιστεύων άπιστός εστιν».
Η συμπροσευχή λοιπόν απαγορεύεται, επειδή δηλώνει συμμετοχή στην πίστη του συμπροσευχομένου και δίνει σ' αυτόν την ψευδαίσθηση ότι δεν βρίσκεται στην πλάνη, οπότε δεν χρειάζεται να επιστρέψει στην αλήθεια.


ΣΤ'. Δ ι α κ ο ι ν ω ν ί α (I n t e r c o m m u n i o).
Αν οι ιεροί Κανόνες απαγορεύουν τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς, πολύ περισσότερο αποκλείουν τη συμμετοχή μας στα ‘'Μυστήριά'' τους. Και στο σημείο αυτό όμως οι Ορθόδοξοι δεν φανήκαμε συνεπείς.
Η Β' Βατικανή Σύνοδος, μέσα στα πλαίσια του οικουμενιστικού ‘'ανοίγματος'' που έκανε, πρότεινε τη Διακοινωνία με τους Ορθοδόξους: Παπικοί θα μπορούν να κοινωνούν σε ορθοδόξους ναούς και Ορθόδοξοι σε παπικούς. Με τον τρόπο αυτό τόσο οι Παπικοί όσο και οι ορθόδοξοι οικουμενιστές πιστεύουν ότι σταδιακά θα επέλθει de facto η ένωση Παπισμού και Ορθοδοξίας, παρ' όλες τις δογματικές τους διαφορές.
Αν για τους Παπικούς μια τέτοια θέση δικαιολογείται από την αντίληψη που έχουν για την Εκκλησία και τα Μυστήρια (κτιστή χάρη κ.λπ.), για μας τους Ορθοδόξους είναι παράλογη και απαράδεκτη. Η Εκκλησία μας ποτέ δεν θεώρησε τη θεία Ευχαριστία ως μέσο για την επίτευξη της ενότητος, αλλά πάντοτε ως σφραγίδα και επιστέγασμά της.
Άλλωστε, το κοινό Ποτήριο προϋποθέτει κοινή πίστη. Αν δηλαδή ένας Ορθόδοξος κοινωνεί σε παπικό ναό, αυτό σημαίνει ότι αποδέχεται και την παπική πίστη.

Συνεργασία σε πρακτικά θέματα.

Άλλο μέσο για την επίτευξη των σκοπών του Οικουμενισμού αποτελεί η διαχριστιανική συνεργασία σε πρακτικούς τομείς. Οι οικουμενιστές διατείνονται ότι τα ποικίλα σύγχρονα προβλήματα (κοινωνικά, ηθικά, περιβαλλοντικά κ.ά.) οφείλουν να μας ενώνουν.
Η Εκκλησία, ασφαλώς, έδειχνε και δείχνει πάντα μεγάλη ευαισθησία σ' όλα τα ανθρώπινα προβλήματα, ωστόσο η από κοινού με τους αιρετικούς αντιμετώπισή τους παρουσιάζει τα εξής μειονεκτήματα:


α) Η φωνή της Ορθοδοξίας, όταν συμφύρεται με τις άλλες χριστιανικές φωνές, χάνει τη διαύγειά της και αδυνατεί να κοινοποιήσει στον σημερινό άνθρωπο τον δικό της μοναδικό τρόπο ζωής, που είναι θεανθρωποκεντρικός, σε αντίθεση με τον ανθρωποκεντρικό τρόπο ζωής των ετεροδόξων.


β) Η Εκκλησία υποκύπτει στον πειρασμό της εκκοσμικεύσεως, χρησιμοποιώντας στο κοινωνικό της έργο κοσμικές πρακτικές των άλλων Ομολογιών, σε βάρος του σωτηριολογικού της μηνύματος. Εκείνο όμως που έχει ανάγκη ο σημερινός άνθρωπος, δεν είναι βελτίωση της ζωής του μέσω ενός εκκοσμικευμένου Χριστιανισμού, έστω κι αν αυτός μπορέσει να εξαλείψει όλες τις κοινωνικές πληγές, αλλά η απελευθέρωσή του από την αμαρτία και η θέωσή του μέσα στο αληθινό Σώμα του Χριστού, την Ορθόδοξη Εκκλησία.


γ) Ο ορθόδοξος πιστός, βλέποντας τους ετεροδόξους να συνεργάζονται με τους εκκλησιαστικούς του ποιμένες, αποκομίζει την εσφαλμένη εντύπωση ότι ανήκουν κι αυτοί στην Εκκλησία του Χριστού, παρά τις δογματικές διαφορές.

Ανταλλαγή επισκέψεων.

Τα τελευταία χρόνια η οικουμενιστική πολιτική ασκείται και με τις ανταλλαγές επισήμων επισκέψεων μεταξύ των Ομολογιών, οι οποίες πραγματοποιούνται από υψηλόβαθμους, κυρίως, κληρικούς. Αυτές περιλαμβάνουν εγκωμιαστικές προσφωνήσεις, ασπασμούς, ανταλλαγές δώρων, κοινά γεύματα, συμπροσευχές, κοινές ανακοινώσεις και άλλες χειρονομίες φιλοφροσύνης.
Ειδικότερα, από το 1969 έχει καθιερωθεί η ετήσια αμοιβαία συμμετοχή, Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, στις θρονικές εορτές Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως.


Οι συναντήσεις αυτές, δυστυχώς, δεν είναι απλές εθιμοτυπικές επισκέψεις. Οι ίδιοι, άλλωστε, οι οικουμενιστές ομολογούν ότι με τους κοινούς εορτασμούς βιώνεται ένα είδος εκκλησιαστικής κοινωνίας, με την αμοιβαία αναγνώρισή τους.
Ο πιστός λαός μας όμως, όταν παρακολουθεί τις επισκέψεις από τα οπτικοακουστικά μέσα επικοινωνίας, δοκιμάζει δυσάρεστη έκπληξη· σκανδαλίζεται, πικραίνεται, απορεί, αλλά και προβληματίζεται, καθώς μάλιστα άλλοτε ακούει τους ποιμένες του να μιλούν με ορθοδοξότατη και αγιοπατερική γλώσσα, και άλλοτε τους βλέπει ανάμεσα στους ετεροδόξους να συμπεριφέρονται διπλωματικά. Ένας τέτοιος όμως συμβιβασμός στο χώρο της αλήθειας της Εκκλησίας, ακόμα και για την ιερώτερη σκοπιμότητα, δεν θα πληρωθεί, άραγε, με ακριβό και οδυνηρό τίμημα;

Η διαθρησκευτική εξέλιξη του Οικουμενισμού.

Η βαθύτατη κρίση προσανατολισμού, που εμφανίστηκε πολύ νωρίς στην Οικουμενική Κίνηση, την ανάγκασε πρώτα να στραφεί στην αντιμετώπιση των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων των ανθρώπων, εγκαταλείποντας τη θεολογία ως δρόμο ενώσεως, και ύστερα να πραγματοποιήσει ένα άνοιγμα προς τις μη χριστιανικές θρησκείες. Παραδέχεται ότι όλες οι θρησκείες αποτελούν διαφορετικούς δρόμους σωτηρίας, παράλληλους με το Χριστιανισμό, και ότι το Άγιο Πνεύμα ενεργεί και σ' αυτές. Σύνθημά της έχει το αξίωμα της ‘'Νέας Εποχής'': «Πίστευε ό,τι θέλεις, μόνο μη διεκδικείς την αποκλειστικότητα της αλήθειας και του δρόμου της σωτηρίας».


Συγκαλεί λοιπόν διαθρησκειακές συναντήσεις, οι οποίες δεν είναι απλά επιστημονικά συνέδρια, όπως διατείνονται οι διοργανωτές τους, αλλά συνάξεις ομολογίας της ενότητος με βάση την πίστη στον ένα Θεό. Γι' αυτό συχνά περιλαμβάνουν και κοινές λατρευτικές εκδηλώσεις, στις οποίες συμπροσεύχονται ορθόδοξοι, ετερόδοξοι και αλλόθρησκοι. Ο Τριαδικός Θεός όμως των Ορθοδόξων, ο αληθινός και αυτοαποκαλυπτόμενος Θεός, δεν είναι ο ίδιος με τον όποιο ‘'Θεό'' των ετεροδόξων και των αλλοθρήσκων, με κάποιον φανταστικό δηλαδή ‘'Θεό'', που δημιούργησε και συντηρεί η θρησκευτική ανάγκη του μεταπτωτικού ανθρώπου.
Δυστυχώς, το διαθρησκειακό αυτό άνοιγμα συμμερίζονται και ορθόδοξοι οικουμενιστές ιεράρχες, οι οποίοι μάλιστα εκφράζουν απόψεις σαν τις επόμενες:


« Η Οικουμενική Κίνηση, αν και έχει χριστιανική προέλευση, πρέπει να γίνει κίνηση όλων των θρησκειών... Όλες οι θρησκείες υπηρετούν το Θεό και τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει παρά μόνο ένας Θεός...» .
«Κατά βάθος, μία εκκλησία ή ένα τέμενος αποβλέπουν στην ίδια πνευματική καταξίωση του ανθρώπου» .
«Το Ισλάμ, στο Κοράνιο, μιλάει για Χριστό, για Παναγία, κι εμείς πρέπει να μιλήσουμε για τον Μωάμεθ με θάρρος και τόλμη. Να δούμε την ιστορία του και την προσφορά του, το κήρυγμα του ενός Θεού και τη ζωή των μαθητών του, που είναι μαθητές του ενός Θεού...» .
«Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάνται και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδοί, Βουδισταί και Κομφουκιανοί... θα πρέπει να συντελέσωμε όλοι μας στην προώθηση των πνευματικών αρχών του οικουμενισμού, της αδελφωσύνης και της ειρήνης. Τούτο όμως θα μπορέση να γίνη μόνον εάν είμεθα ηνωμένοι εν τω πνεύματι του ενός Θεού» .


Βασική επιδίωξη των διαθρησκειακών συναντήσεων είναι η δημιουργία σημείων επαφής μεταξύ των θρησκειών, ώστε να διευκολυνθεί η κοινή αντιμετώπιση των κοινωνικών και διεθνών προβλημάτων. Την επιδίωξη αυτή εκμεταλλεύονται κατά καιρούς και ισχυροί κοσμικοί άρχοντες, επιστρατεύοντας τις θρησκείες στην προώθηση ανόμων συμφερόντων τους. Αυτό φάνηκε καθαρά μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν πραγματοποιήθηκαν «κατ' επιταγήν» πλειάδα διαθρησκειακών συναντήσεων.


Έτσι όμως η Εκκλησία μας, αντί να είναι «κρίση» και «έλεγχος» της ανομίας, μεταβάλλεται σε υποστηρικτή και συντηρητή της. Εγκλωβίζεται στην εγκόσμια προοπτική των διαφόρων θρησκειών και υποβιβάζεται στο επίπεδο μιας κοσμικής θρησκείας με ωφελιμιστικό και χρησιμοθηρικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, αναγκάζεται να αθετήσει το ιεραποστολικό της χρέος, εφόσον γίνεται αποδεκτό, από επίσημους μάλιστα εκπροσώπους της, ότι όλες οι θρησκείες αποτελούν «ηθελημένας από Θεού οδούς σωτηρίας» !
Κάποιοι ορθόδοξοι οικουμενιστές, εξάλλου, φτάνουν στο σημείο να μιλούν για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αγάπη και άλλα κατεξοχήν πνευματικά αγαθά με μια ψυχρή κοσμική γλώσσα. Αποσιωπούν ότι τα αγαθά αυτά αποτελούν καρπούς του Αγίου Πνεύματος, θεία δώρα που χορηγούνται με την πνευματική «εν Χριστώ Ιησού» άθληση κι όχι μέσα από διαθρησκειακές συναντήσεις.


Πρέπει, βέβαια, να τονιστεί, ότι η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, ούτε έστω η καλύτερη. Είναι Εκκλησία: Η αυτοαποκάλυψη και φανέρωση του Θεού στην ιστορία. Έχει συνείδηση της Οικουμενικότητος και της Αλήθειας του Χριστού που κατέχει, γι' αυτό και δεν φοβάται τις σχέσεις της με τους μη Χριστιανούς. Γνωρίζει όμως τα όρια αυτών των σχέσεων, όπως τα έχει διαμορφώσει η αγιοπατερική Παράδοση και η μυστηριακή της εμπειρία. Για παράδειγμα, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, κάτω από συνθήκες σκληρής αιχμαλωσίας, διαλέχθηκε με τους Οθωμανούς Τούρκους. Δεν δίστασε, ωστόσο, με κίνδυνο της ζωής του, να πει την αλήθεια και να ελέγξει την πλάνη τους. Πως αντιμετώπιζαν, άλλωστε, οι άγιοι Μάρτυρες τους ειδωλολάτρες και οι άγιοι Νεομάρτυρες τους Μωαμεθανούς; Δεν ομολογούσαν την αλήθεια; Θα μπορούσαμε να τους φανταστούμε να προσεύχονται μαζί τους; Αλλά τότε δεν θα είχαμε Μάρτυρες!


Η Εκκλησία μας λοιπόν αρνείται να θυσιάσει στο βωμό άλλων σκοπιμοτήτων τη μοναδικότητά της και να αποδεχθεί το οικουμενιστικό σύνθημα ότι «σε όλες τις θρησκείες, πίσω από διαφορετικά ονόματα, λατρεύεται ο ίδιος Θεός». Πιστεύει ακράδαντα ότι ο άνθρωπος σώζεται μόνο δια του Χριστού, σύμφωνα με το αποστολικό: «Ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία· ουδέ γαρ όνομά εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πράξ. 4, 12).

Τελικά τι είναι ο Οικουμενισμός;

Μετά τις αλλεπάλληλες εξελίξεις του και τη σταδιακή απομάκρυνσή του από τους αρχικούς του στόχους, δικαιολογημένα οι Ορθόδοξοι πιστοί αναρωτιούνται: Δεν φαίνεται άραγε ξεκάθαρα, ότι σκοπός του Οικουμενισμού είναι όχι η ένωση των Χριστιανών, αλλά η επικράτηση της Πανθρησκείας, η ισοπέδωση των πάντων και η μετατροπή της Εκκλησίας του Χριστού σε μια «Λέσχη θρησκευομένων ανθρώπων», σ' έναν εγκόσμιο οργανισμό, σαν τον Ο.Η.Ε., απονευρωμένο και α-πνευματικό;
Πως όμως αποτιμά τον Οικουμενισμό η παραδοσιακή μας Ορθοδοξία;


«Ο Οικουμενισμός, πραγματικά έτσι όπως έχει επικρατήσει να σηματοδοτείται ο όρος αυτός, βεβαίως είναι αίρεση, γιατί σημαίνει απάρνηση βασικών γνωρισμάτων της ορθοδόξου πίστεως, όπως είναι φερ' ειπείν η αποδοχή της θεωρίας των κλάδων, ότι δηλαδή η κάθε Εκκλησία έχει ένα τμήμα αληθείας και πρέπει να ενωθούμε όλες οι εκκλησίες, να βάλουμε στο τραπέζι τα τμήματα της αληθείας για να απαρτισθεί το όλον. Εμείς πιστεύουμε ότι η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Τέρμα, σ' αυτό δεν γίνεται συζήτηση· και επομένως, οποιοσδήποτε πρεσβεύει τα αντίθετα μπορεί να λέγεται οικουμενιστής και επομένως να είναι αιρετικός» (Αρχιεπ. Αθηνών Χριστόδουλος, Συνέντευξη στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας, 24-5-1998).

«Ο Οικουμενισμός είναι κοινό όνομα για τους ψευδοχριστιανούς, για τις ψευδοεκκλησίες της Δυτικής Ευρώπης... Όλοι αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλες οι ψευδοεκκλησίες, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αίρεση παραπλεύρως στην άλλη αίρεση. Το κοινό ευαγγελικό όνομά τους είναι παναίρεση. Γιατί; Γιατί το διάστημα της ιστορίας οι διάφορες αιρέσεις αρνούνταν ή παραμόρφωναν μερικά ιδιώματα του Θεανθρώπου και Κυρίου Ιησού· οι ευρωπαϊκές όμως αυτές αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρο τον Θεάνθρωπο και στη θέση του τοποθετούν τον Ευρωπαίο άνθρωπο» (Αρχιμ. Ιουστίνος Πόποβιτς).

«Ο Οικουμενισμός δεν είναι αίρεση και παναίρεση, όπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Είναι κάτι πολύ χειρότερο της παναιρέσεως. Οι αιρέσεις ήταν φανεροί εχθροί της Εκκλησίας. Μπορούσε αυτή να παλέψει εναντίον τους και να τις κατατροπώσει. Ο Οικουμενισμός όμως αδιαφορεί για τα δόγματα και για τις δογματικές διαφορές των Εκκλησιών. Είναι υπέρβαση, αμνήστευση, παραθεώρηση, για να μην πούμε νομιμοποίηση και δικαίωση των αιρέσεων. Είναι ύπουλος εχθρός, και από εδώ ακριβώς προέρχεται ο θανάσιμος κίνδυνος» (Καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου).

Αντιδράσεις στην Οικουμενική Κίνηση.

Σήμερα στον ορθόδοξο χώρο αυξάνονται ολοένα οι αντιδράσεις κατά του Οικουμενισμού και των εκφραστών του. Πολλά βιβλία, άρθρα και κριτικές βλέπουν το φως της δημοσιότητος, όπου διατυπώνεται με πόνο και αγωνία η άποψη ότι οδεύουμε βάσει «σχεδίου» και «γραμμής» προς μια βαβυλώνια αιχμαλωσία της Ορθοδοξίας στην πολυπρόσωπη και πολυώνυμη αίρεση.


Δεν είναι λίγοι οι διαπρεπείς ορθόδοξοι κληρικοί και θεολόγοι που προτείνουν την άμεση αποχώρηση της Ορθοδοξίας από την Οικουμενική Κίνηση και τα συνέδριά της, γιατί θεωρούν τη συμμετοχή της σ' αυτά, όχι απλώς άκαρπη, αλλά πολλαπλώς επιζήμια.
Κάποιες Εκκλησίες έχουν ήδη αποχωρήσει από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, ενώ άλλες προβληματίζονται έντονα για τη δική τους συμμετοχή. Αυτός ο προβληματισμός εκφράστηκε και στη Διορθόδοξη Συνάντηση της Θεσσαλονίκης, το 1998, όπου μεταξύ άλλων διαπιστώθηκε ότι «έπειτα από αιώνα ολόκληρο ορθόδοξης συμμετοχής στην Οικουμενική Κίνηση και μισό αιώνα παρουσίας στο Π.Σ.Ε....., το χάσμα μεταξύ Ορθοδόξων και Προτεσταντών γίνεται μεγαλύτερο».

Η συμμετοχή του πιστού λαού στην Οικουμενική Κίνηση.

Γνωρίζουμε ότι κριτήριο της Ορθοδοξίας παραμένει ο πιστός και ευσεβής λαός. Κανείς, ούτε Πατριάρχες ούτε Σύνοδοι, δεν μπορούν να τον παρακάμψουν και να φιμώσουν τη συνείδησή του. Γι' αυτό και «δεν πρέπει να γίνεται κανένας διάλογος ή να λαμβάνεται καμιά απόφαση, αν δεν συμφωνεί η αγρυπνούσα αυτή συνείδηση της Εκκλησίας (χαρισματούχοι κληρικοί, λαϊκοί, μοναχοί (Μητροπ. Ναυπάκτου Ιερόθεος).

Οι οικουμενιστικοί διάλογοι, όπως διεξάγονται, ευνοούνται κυρίως από κύκλους της ακαδημαϊκής θεολογίας και από άλλα εκκλησιαστικά ή μη θεσμικά όργανα, που αποβλέπουν σε συγκεκριμένα οφέλη πολιτικά, οικονομικά, διεθνών σχέσεων και προβολής. Δεν αποτελούν αίτημα του εκκλησιαστικού σώματος, αλλά επιβάλλονται ‘'έξωθεν'' και ‘'άνωθεν''. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει ένα νοσηρό φαινόμενο: την αυτονόμηση των διοικητικών θεσμών των Ορθοδόξων Εκκλησιών σήμερα. Η εκκλησιαστική διοίκηση δηλαδή είναι χωρισμένη από τη θεολογική σκέψη, αλλά και από τις απόψεις, τις ανησυχίες και την εμπειρία του εκκλησιαστικού πληρώματος.
Έτσι συμβαίνει ο λαός του Θεού να μη συμμετέχει ενεργά ούτε να ενημερώνεται υπεύθυνα και αντικειμενικά για τους διαλόγους. Άλλωστε, οι αποφάσεις δεν φέρουν πάντα τη σφραγίδα της αυθεντικής συνοδικότητος, αλλά λαμβάνονται συνήθως από ειδικούς «επαγγελματίες» του Οικουμενισμού. Ομολογεί χαρακτηριστικά ορθόδοξος ιεράρχης: «Ο ορθόδοξος λαός δεν γνωρίζει τίποτε για την Οικουμενική Κίνηση... αλλ' ίσως είναι τυχερή και η Οικουμενική Κίνηση που ο ορθόδοξος πληθυσμός δεν γνωρίζει τι γίνεται στη Γενεύη» !

Το χρέος μας.

Ζούμε αναμφίβολα σε περίοδο κοσμογονικών αλλαγών. Τα γεγονότα, κατευθυνόμενα πλέον, τρέχουν με ξέφρενους ρυθμούς. Ο Οικουμενισμός εξελίσσεται μέσα στην ισοπεδωτική προοπτική της Παγκοσμιοποιήσεως, που επιβάλλουν ισχυρά πολιτικοοικονομικά κέντρα. Κανείς πια δεν πιστεύει σοβαρά πως ο Οικουμενισμός μπορεί να προσφέρει ορατή λύση στο αίτημα της χριστιανικής ενότητος.

Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει ούτε να αιθεροβατούμε αλλά ούτε και να εφησυχάζουμε. Αν σεβόμαστε πραγματικά τη ζωή των ανθρώπων, αν πονάμε τον βασανισμένο από τις αδιέξοδες θρησκευτικές του παραδόσεις κόσμο της Δύσεως, αλλά και τον παγιδευμένο στις δαιμονικές πλάνες κόσμο της Ανατολής, έχουμε χρέος να μείνουμε προσηλωμένοι στην Αγία μας Εκκλησία. Να κρατήσουμε ανόθευτη την πατροπαράδοτη πίστη μας, βιώνοντάς την αυθεντικά μέσα από τον καθημερινό μας αγώνα για τον προσωπικό αγιασμό και τη θέωση. Η ορθή πίστη και ο ακριβής βίος θα μας κάνουν ικανούς για τη μαρτυρία της Ορθοδοξίας, αλλά - γιατί όχι; - και για το μαρτύριο, αν και όταν οι καιροί το απαιτήσουν...

Η εμμονή στην Ορθοδοξία, δηλαδή στη γνησιότητα της ζωής, και η εμμονή στην αλήθεια που ελευθερώνει και σώζει, δεν είναι εγωισμός, φανατισμός ή μισαλλοδοξία. Εκφράζει την οικουμενική διάσταση, την αγάπη και τη φιλανθρωπία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και αποτελεί την ύστατη δυνατότητα που αυτή προσκομίζει, για μια ριζοσπαστική πνευματική αλλαγή στο χώρο της Δύσεως, αλλά και για μια έξοδο της Ανατολής από την αιχμαλωσία των ψεύτικων θεών.



ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟC ΑΤΤΙΚΗΣ 2004
ΠΗΓΗ http://www.egolpion.com


Νέα Εποχή και Νεορθόδοξη Θεολογία " "


Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ
του Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών
Σε μια χρονική περίοδο, όπως αυτή που διερχόμεθα σήμερα, κατά την οποία οι αξίες γενικά της ζωής συνεχώς υποβαθμίζονται και, γιατί όχι, εκμηδενίζονται, η θεολογική αυτοσυνειδησία δείχνει και αυτή, όχι σπάνια, τα δικά της γνωρίσματα μιας βαθειάς κρίσεως, με κύριο προσανατολισμό την αποξένωσή της από τις παραδοσιακές και αγιοπνευματικές της αφετηρίες!Αναμφιβόλως η κρίση της θεολογικής αυτοσυνειδησίας, υπήρξε πάντοτε, και εξακολουθεί να είναι και σήμερα, η σκιά της Εκκλησίας και της θεολογίας της. Το γεγονός ότι κυρίαρχο στοιχείο της σωτηρίας του ανθρώπου δια του Ιησού Χριστού είναι η πίστη, στο πρόσωπό του αλλά και στην υπαρξιακή λυτρωτική δυναμική του ευαγγελικού λόγου, προβάλλει ήδη ενωρίς, κατά την ιστορική πορεία της Εκκλησίας, μέσα στη ζωή του κόσμου, την προτεραιότητα της πίστεως αυτής έναντι της ανθρωπίνης λογικής και συγχρόνως προμηνύει τον προκλητικό χαρακτήρα της προτεραιότητος αυτής για τις κυριαρχικές απαιτήσεις της εγκόσμιας λογικής. Σε πολλές περιπτώσεις ο θεολογικός νους για ποικίλους λόγους διολισθαίνει στην επιλογή της δυναμικής της εγκόσμιας αυτής λογικής, ως του κυρίου εργαλείου της κατανοήσεως και ερμηνείας του ευαγγελικού και πατερικού λόγου!Μία τέτοια επιλογή, συνειδητή ή μη συνειδητή, εκούσια ή ακούσια, αποτελεί ασφαλώς την ουσία και την κύρια αιτία της κρίσεως της θεολογικής αυτοσυνειδησίας πάντοτε, ιδιαιτέρως όμως σήμερα!Η εποχή μας μαστιζομένη συνεχώς από ξενόφερτα ρεύματα φιλοσοφικών και γενικά θεωρητικών συστημάτων και ιδεολογημάτων, που αποβλέπουν στην αλλοτρίωση του κόσμου από τις παραδοσιακές του αξίες, προσφέρει σήμερα νέες προκλήσεις και νέες δυνατότητες στο θεολογικό νου, για μια ακραία μάλιστα αποξένωσή του, από τις παραδοσιακές, δηλαδή αγιοπνευματικές αφετηρίες της ζωής της Εκκλησίας και της Θεολογίας της.Η μεγάλη εν τούτοις πρόκληση για μια τέτοια αλλοτρίωση προέρχεται σήμερα από ένα βασικό μήνυμα της φιλοσοφικής συνισταμένης των θεωρητικών αυτών συστημάτων, της Νέας Εποχής: την απόρριψη και καταπολέμηση του «παλαιού» (παντός παλαιού) για την επικράτηση του «νέου» (παντός νέου), σε όλα τα επίπεδα και τους τρόπους σκέψεως και ζωής του συγχρόνου ανθρώπου. Εξ άλλου την ουσία και το κύριο νόημα του μηνύματος αυτού της Νέας Εποχής εκπροσωπεί σήμερα η φιλοσοφία της μετανεωτερικότητος, η οποία εφαρμοζομένη στο χώρο της Εκκλησίας και της Θεολογίας της, αξιώνει τον διαρκή επαναπροσδιορισμό όλων των δομών της παραδόσεώς της «από των πλέον πρακτικών έως των πλέον θεολογικών της αρχών»!Έτσι ο αγώνας αυτός της Νέας Εποχής κατά του «παλαιού», εντός του χώρου της ζωής της Εκκλησίας, συνεργεί στην προσπάθεια της απορρίψεως, από θεολογικούς νόες της παραδοσιακής αγιοπνευματικής της παρακαταθήκης, ώστε να διακηρύσσεται σήμερα ότι η πατερική παράδοση της Εκκλησίας εξεπλήρωσε πλέον τον προορισμό της στο «παρελθόν» και δεν έχει επομένως να προσφέρει τίποτε το νέο στον αγώνα του συγχρόνου ανθρώπου, για την αντιμετώπιση των μεγάλων και δυσεπιλύτων προβλημάτων της υπάρξεως.Η προσπάθεια αυτή της απορρίψεως αλλά και της στρεβλώσεως και μεθοδικής παρερμηνείας της πατερικής παραδόσεως και διδασκαλίας αντικατοπτρίζεται σήμερα και φιλοξενείται σε πολλά κείμενα, όχι μόνο ακαδημαϊκών διδασκάλων αλλά και άλλων θεολόγων μη ακαδημαϊκών, φρονούντων όμως και αυτών τα του αντιπαραδοσιακού πνεύματος των εν λόγω κειμένων. Αυτό δε που πρέπει να επισημάνει κάποιος ιδιαίτερα είναι το παραπλανητικό χαρακτηριστικό, που κυριαρχεί στα κείμενα αυτά. η διγλωσσία, η οποία λειτουργεί ως εργαλείο υποκριτικής πίστεως και δήθεν εμμονής στην παρακαταθήκη της ορθοδόξου διδασκαλίας. Πρόκειται για γνωστή πλέον μέθοδο, που ενεργεί τη διαστρέβλωση πατερικών θέσεων και αποφάσεων ακόμη Οικουμενικών Συνόδων, με τη χρήση πατερικού υλικού, οπότε ο απλός αναγνώστης δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί το ψευδές και παραπλανητικό των στρεβλώσεων και παρερμηνειών του πατερικού αυτού θησαυρού και παρασύρεται, με τον τρόπο αυτό στην αποδοχή ιδεών και εννοιών, που τον αποπροσανατολίζουν από την αγιοπνευματική γνησιότητα της πίστεως και της ζωής της Εκκλησίας!Στη συνέχεια του παρόντος κειμένου παρατίθενται κάποια ελάχιστα δείγματα στρεβλώσεως και σκοπίμου παρερμηνείας βασικών θέσεων της πατερικής αλλά και της ευαγγελικής διδασκαλίας της Εκκλησίας, που φιλοξενούν θεολογικά κείμενα, αποδεικτικά μιας βαθειάς πράγματι κρίσεως θεολογικής αυτοσυνειδησίας, προπομπού διαμορφώσεως μιας «νέας» ορθοδοξίας νεοεποχίτικης λογικής, αφυδατωμένης από τον χαρισματικό πλούτο της γνήσιας και θεοφιλούς Ορθοδοξίας.Έτσι λοιπόν, σήμερα, σύμφωνα με θεμελιώδη καθοριστική αρχή της διαμορφώσεως της διδασκαλίας της νεοποχίτικης ορθοδοξίας. «η αυστηρή (!) λογική δίνει σιγά σιγά τη θέση της σε μια περισσότερο καρδιακή πίστη, μια πίστη που ανέχεται τον πλησίον και δεν εγκλωβίζεται σε ιδεολογικά στεγανά...». Για το λόγο αυτό. «η επιστημονική θεολογική έρευνα», επεκτείνεται σε όλες τις περιοχές της βιβλικής επιστήμης και τα συμπεράσματά της θεωρούνται επιστημονικώς έγκυρα για όλα τα δόγματα, δεδομένου ότι στο χώρο της επιστήμης αυτής, «σήμερα τα ιδεολογικά όρια τείνουν να εκλείψουν». Εξ άλλου σήμερα. «μια ομολογιακή ορθοδοξία είναι μια νεκρή ορθοδοξία»! Στη θέση αυτή συνεπικουρεί και το γεγονός ότι τα δόγματα, για το σύγχρονο άνθρωπο είναι «γρίφοι» που δεν έχουν τίποτε να του ειπούν. «Το κριτήριο που θα διακρίνει τον χριστιανό από τον μη χριστιανό θα είναι πλέον η αγάπη και όχι τα δόγματα»!Σήμερα η δυνατότητα που έχουμε. «για τον προσδιορισμό της ταυτότητος της Εκκλησίας», «δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της θεολογικής επιστήμης ... υπήρξε καρπός της ευτυχούς (!) εξέλιξης στον ευρύτερο χώρο των ανθρωπιστικών επιστημών, και ιδιαίτερα των κοινωνικών επιστημών, και πιο συγκεκριμένα της πολιτιστικής ανθρωπολογίας». Επομένως, ως προς τον προσδιορισμό της ταυτότητος της Εκκλησίας η επιστημονική γενικώς εξέλιξη αποβαίνει ουσιαστικός παράγοντας αυτού του προσδριορισμού, δεδομένου ότι. «Η ταυτότητα και η αποστολή της Εκκλησίας ... δεν βρίσκονται στο παρελθόν, στην ιστορία, στην παράδοση είτε των αποστόλων είτε των πατέρων, αλλά στο μέλλον...»!Το «παρελθόν» της Εκκλησίας ως καταλυτικός στόχος της νεοεποχίτικης θεολογίας, πλήττεται με ιδιαίτερη έμφαση στη χριστολογική υπόσταση της Εκκλησίας, εφ’ όσον «Η Εκκλησία δεν αντλεί τη ύπαρξη και την υπόστασή της από αυτό που είναι, αλλά από αυτό που θα γίνει- όχι δηλαδή από το παρόν ή από το παρελθόν, από κάποια αυθεντία του παρελθόντος (ακόμη και από το γεγονός Χριστός — !!! ), ή από αυτό που της δόθηκε ως θεσμός, αλλά από το μέλλον, από τα έσχατα»!Από τη στιγμή που «το γεγονός Χριστός», ως αυθεντία του παρελθόντος, μένει έξω από την υπόσταση και την ταυτότητα της Εκκλησίας, κάθε άλλη δογματική αρχή ή ευαγγελική αλήθεια είναι επίσης εκτεθειμένη στη βασική εκθεμελιωτική των πάντων νεοεποχίτικη αρχή του «διαρκούς επαναπροσδιορισμού» των πάντων, στο χώρο της ζωής της Εκκλησίας. Δεν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ότι όλα μπορούν να επαναπροσδιορίζονται, ακόμη και τα μυστήρια! Πάντως- «Η Θεία Ευχαριστία η οποία βέβαια αυτή και μόνον αυτή καθορίζει ... το είναι και την ταυτότητα της Εκκλησίας ... απαιτεί διαρκή επαναπροσδιορισμό... γιατί αλλιώς κινδυνεύει να καταστεί ψευδές είδωλο της πραγματικότητος που εικονίζει»!!Αλλά το χριστολογικό δόγμα πλήττεται και ακυρώνεται στην καρδιά του λυτρωτικού έργου του Χριστού, στον σταυρικό του θάνατο. «Ο Χριστός είναι "σωτήρ του κόσμου" όχι γιατί θυσιάστηκε στο Σταυρό εξαλείφοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τις αμαρτίες του κόσμου, αλλά γιατί "ανέστη εκ των νεκρών"». Επίσης. «Η Εκκλησία υφίσταται όχι γιατί ο Χριστός πέθανε πάνω στο Σταυρό, εξαλείφοντας τις αμαρτίες μας, αλλά γιατί αναστήθηκε εκ των νεκρών»!Εξ άλλου στο πανόραμα των κακοδοξιών, που εντοπίζονται σε θεολογικά κείμενα της εποχής μας και προσφέρονται με τη μέθοδο της διγλωσσίας και δήθεν με τη σφραγίδα της πατερικής θεολογίας, κακοποιούνται δύο θεολογικοί όροι θεμελιακής σημασίας για τη σωτηρία του χριστιανού ανθρώπου. ο όρος αμαρτία και ο όρος ενοχή!Η παράβαση της εντολής από τους πρωτοπλάστους δεν ήταν αμαρτία αλλά απλώς αστοχία. «Το κακό νοείται πάντοτε ως αστοχία, μια τέτοια αστοχία ήταν και το προπατορικό αμάρτημα». Έπειτα. «Η πατερική θεολογία είδε το προπατορικό αμάρτημα ως αρρώστια και δεν έκανε λόγο για καμμιά κληρονομική ενοχή παρά μονάχα για την κληρονόμηση της φθοράς και του θανάτου». Όμως.«Επηρεασμένος ο άνθρωπος κυρίως από το νομικό πνεύμα και τη δικαιική τάξη, στο εκδηλούμενο κακό, θέλει πάντοτε ν’ αναζητεί ευθύνη και τιμωρία»!Έτσι οι όροι αμαρτία και ενοχή ακυρώνονται με μια γενική αναφορά στην πατερική θεολογία. Και η μεν αμαρτία έχει βαπτισθεί στην κολυμβήθρα της κρίσεως της θεολογικής αυτοσυνειδησίας ως αστοχία και αποφεύγεται στεγανώς η χρήση της με την ευαγγελική της ταυτότητα, ενώ η ενοχή στιγματίζεται πάντοτε μονομερώς ως αποκλειστικό γέννημα νομικισμού!Η νοηματική στρέβλωση των δύο βασικών αυτών όρων, της χριστιανικής ανθρωπολογίας και σωτηριολογίας, αφήνει μετέωρη, για τη θεολογική σκέψη, την ευθύνη της τραγωδίας της καθημερινότητος, εφ’ όσον η νεοεποχίτικη αυτή λογική προσκρούει από μόνη της στο αδιέξοδο αυτής της ευθύνης, υψώνουσα κορώνα (!) υπαρξιακής απελπισίας- «... πάρα πολύ οδύνη και κακό υποφέρουμε χωρίς να φταίμε»!Μια ευρύτατα διαδεδομένη κακοδοξία, που αφορά τη σχέση κτιστού και ακτίστου, φαίνεται να πρυτανεύει σε πολλά θεολογικά πνεύματα. Σύμφωνα με αυτή τη «θεωρία» «Όλα τα δημιουργήματα προήλθαν εκ του μη όντος, δηλαδή εκ του μηδενός, οπότε τείνουν ή προς την τελείωση ή προς το μηδέν». Έτσι όταν το κτιστό δεν ενωθεί με το άκτιστο, μηδενίζεται, επανέρχεται στο μηδέν, στην ανυπαρξία. Αυτή «η καλή αλλοίωση ή η κακή - μηδενιστική αλλοίωση οφείλεται κατά βάση στην τρεπτότητα των όντων. Αυτή καθεαυτή τούτη η τρεπτότητα δεν είναι κακό, επειδή είναι αιτία όχι μόνο της μηδενωτικής αλλοίωσης αλλά και της τελειωτικής».Προέκταση αυτής της θεωρίας είναι εκείνη η θέση που προβάλλει ως «πατερικό λόγο» το θάνατο της ψυχής! «Η ψυχή κατά τους πατέρες της εκκλησίας μας δεν είναι αθάνατη. Είναι κτιστή... ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα είναι μια μορφή θανάτου της... δίχως το σώμα είναι ελαττωματική, άστεγη, ανάπηρη, σχεδόν παράλογη. Το σώμα είναι η ψυχή της ψυχής και δίχως αυτό είναι ένα είδος πνεύματος, α ghost...»! Η θέση αυτή έχει ήδη αναπτυ χθεί σε ευρύτερα διαδεδομένη θεωρία, τον «θνητοψυχισμό», ο οποίος διδάσκεται σε γειτονική ορθόδοξη χώρα και προβάλλεται ως επίτευγμα σύγχρονης ελληνικής θεολογικής σκέψεως!Στη σύγχρονη νεοεποχίτικη θεολογία, η αναφορά στην Αγία Γραφή και στην παράδοση, για την αναζήτηση ερεισμάτων ή μη, στο θέμα της χειροτονίας των γυναικών οδηγεί «σε ερμηνείες φονταμενταλιστικές»! «Η χειροτονία των γυναικών ... αντιμετωπίζεται από τους ορθοδόξους θετικά (εφ’ όσον) μέχρι σήμερα δεν έχουν διατυπωθεί θεολογικά επιχειρήματα που να αποκλείουν την ιερωσύνη των γυναικών». Όμως. «Τα πράγματα χειροτερεύουν, όταν την αδράνεια και την αμηχανία μας προσπαθούμε να τις καλύψουμε καταφεύγοντας στην Γραφή και στην Παράδοση. Τότε εύκολα κατρακυλάμε σε ερμηνείες φονταμενταλιστικές»!Τέλος το πλέον κραυγαλέο γεγονός, που βεβαιώνει με αναμφισβήτητη πειστικότητα την κρίση της θεολογικής αυτοσυνειδησίας είναι ασφαλώς η δήθεν «επιστημονική» απόδειξη, με δύο διδακτορικές διατριβές, της ορθοδοξίας (!) δύο αντιχαλκηδονίων αιρετικών, του Διοσκόρου και του Σεβήρου. Με ιστορικά και πατερικά δήθεν κριτήρια, οι δύο αυτοί αιρετικοί, οι οποίοι έχουν καταδικασθεί από την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος, αναβαπτίζονται «επιστημονικώς» ορθόδοξοι! Το βάθος εξ άλλου αλλά και το πλάτος της κρίσεως της θεολογικής αυτοσυνειδησίας εντοπίζεται, στην περίπτωση τούτη, στο γεγονός, ότι η εκπόνηση των δύο αυτών διατριβών, δεν προκάλεσε καμμία, μέχρι σήμερα, αντίδραση από κάποιο αρμόδιο εκκλησιαστικό όργανο (Συνοδική Επιτροπή επί των αιρέσεων) ούτε σχο λιάσθηκε από κάποιους άλλους ειδικούς, στα δογματικά και ιστορικά θέματα, στον εκκλησιαστικό κυρίως τύπο!Αλλά η κρίση της θεολογικής αυτοσυνειδησίας δεν μαρτυρείται και δεν αποκαλύπτεται μόνο σε γραπτά θεολογικά κείμενα. Βεβαιώνεται και εκφράζεται προς τα έξω με συμπεριφορές και τρόπους ζωής απορριπτικούς της αυθεντικής ποιότητος του ορθοδόξου βιώματος. Βασικά στοιχεία ή χαρακτηριστικά του βιώματος τούτου, όπως προσευχή, εκκλησιασμός, νηστεία ακόμη και μελέτη πατερικών κειμένων και άλλα, θεωρούνται ως «ευσεβισμός» και κάθε αναφορά στα στοιχεία αυτά γίνεται με έκδηλη περιφρόνηση!Η βιωματική αυτή προέκταση της κρίσεως της θεολογικής αυτοσυνειδησίας, σε συμπεριφορές και τρόπους ζωής που ακυρώνουν το στοιχειώδες ορθόδοξο ήθος, αποτελεί ασφαλώς φυσιολογική έκφραση της κρίσεως αυτής, δεδομένου ότι στρεβλές «ορθόδοξες» ιδέες δεν μπορούν να παράγουν υγιές ορθόδοξο ήθος. Το γεγονός αυτό επικυρώνουν οι καταλυτικές ερωτήσεις Ιακώβου του αδελφοθέου.«Μήτι η πηγή εκ της αυτής οπής βρύει το γλυκύ και το πικρόν; Μη δύναται, αδελφοί μου συκή ελαίας ποιήσαι ή άμπελος σύκα; Ούτως ουδεμία πηγή αλυκόν και γλυκύ ποιήσαι ύδωρ» (Ιακ. 3,11-12). Με το κύρος της κοινής και αδιάψευστης λογικής βεβαιώνεται ο ομόλογος βιωματικός χαρακτήρας φρονήματος και τρόπου ζωής και ανθρωπίνης συμπεριφοράς! Άλλωστε, εν προκειμένω, ισχύει και το αντίθετο, κατά τον κυριακό λόγο «εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται» (Ματθ. 12, 33). Ναι. «Όψις (δε) ψυχής τα πάθη συγκρύπτειν ουκ ανέχεται, κατήγορος δε του αδήλου αδέκαστος γίνεται, τω φανερώ συμπτώματι λανθάνουσαν διάθεσιν ελέγχουσα» (Όσ. Νείλος ο Ασκητής, P.G. 79,67).Και κατά τον Άγ. Μάξιμο τον Ομολογητή, ο Θεός εμφανίζεται σε κάθε άνθρωπο «κατά την υποκειμένην αυτώ περί Θεού δόξαν». Έτσι σ’ αυτούς που βιώνουν θεοφιλώς τον ευαγγελικό λόγο «ως μονάς εμφαίνεται και Τριάς, ίνα την οικείαν ύπαρξιν παραδείξειεν, και τον αυτής τρόπον μυστικώς επιδιδάξειεν». Σ’ εκείνους όμως που δεν πληρούν τον όρο της ευαγγελικής ζωής, ο Θεός εμφανίζεται όχι όπως είναι («ουχ ως εστί») αλλά όπως αυτοί είναι («ως εισί»). Θεολογούντες επομένως οι τελευταίοι αυτοί παράγουν θεολογία υποκειμενική, διδάσκοντες απλώς τον εαυτό τους! (P.G. 90, 364).ΠΗΓΗ: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ»ΜΑΡΤΙΟΣ – ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2004 ΤΕΥΧΟΣ 35 Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου


ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/07/blog-post_1909.html#ixzz1FidGz6rg

Οικουμενιστική και Διαθρησκειακή η Θεολογία της Εκκλησίας της Ελλάδος " "

Οικουμενιστική και Διαθρησκειακή
η Θεολογία της Εκκλησίας της Ελλάδος
Ιωάννου Κορναράκη,
Ομοτίμου Καθηγητού τού Πανεπιστημίου Αθηνών

«Ορθόδοξος Τύπος», αριθ 1656/15. 9. 2007.


ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», στο τεύχ. αρ. 7 τού παρελθόντος Ιουλίου 2006 και στις σελ. 524-527, σε άρθρο της Συντάξεως (άρθρο γραμμής), σχετικό με τη σημασία της τελευταίας επισκέψεως τού Μακαριωτάτου κ. Χριστοδούλου στην έδρα τού Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών στη Γενεύη, παρουσιάζεται εκτενώς «η μεγάλη σημασία, πού είχε τελικά η επίσκεψη του Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας για την καταγραφή της σύγχρονης διαχριστιανικής πραγματικότητας».
Στην αρχή τού εν λόγω άρθρου, ο συντάκτης του, μνημονεύει την ενθουσιώδη δήλωση, την οποία έκανε ο Μακαριώτατος, μόλις επέστρεψε στην Αθήνα. «Επιστρέφουμε έμπλεοι εσωτερικής ικανοποιήσεως, γιατί μπορέσαμε να μεταφέρουμε, εκ νέου και με τον πλέον επίσημο τρόπο, στους αλλοδόξους αδελφούς μας, το μήνυμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας γενικώς, αλλά και της Εκκλησίας της Ελλάδος ειδικώς, ένα μήνυμα γνησίου Χριστιανικού ήθους, ανόθευτης και ζωντανής αγάπης, αλλά και βαθιάς ελπίδος στο διαχρονικό όραμα της Εκκλησίας για την εν παντί ενότητα των μελών της»!

Το μήνυμα αυτό για την «εν παντί» ενότητα των μελών της Εκκλησίας, καταγράφεται στο δεύτερο σημείο-παράγραφο τού εν λόγω άρθρου, στις σελ. 524-525, όχι, όμως, ως μελλοντική επιδίωξη και στόχος, αλλά ως πραγματικότητα, η οποία ήδη υπάρχει ως γεγονός ενοποιητικό πασών των αιρέσεων και των θρησκειών!

Στη σελ. 524 και εξής διαβάζουμε:
«Η σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα, η οποία διακρίνεται από πνεύμα ανασφαλείας και φόβου και ακαταστασίας σε όλα τα επίπεδα, επιβάλλει τη συνεργασία και τη συμπόρευση των Χριστιανικών Ομολογιών αλλά και των Θρησκειών, χωρίς κόμπλεξ και προκαταλήψεις, χωρίς στεγανά και συντηρητικές ανασφάλειες, γιατί οι Εκκλησίες και οι Θρησκείες είναι οι μόνοι, ίσως, παράγοντες, πού μπορούν να επιδράσουν καταλυτικά στον ανθρώπινο ψυχισμό και να τον καταστήσουν προέκταση της εικόνας τού ίδιου τού Θεού».

ΣΥΜΦΩΝΑ με την τελευταία αυτή απόλυτη διατύπωση της καταλυτικής επιδράσεως των «Εκκλησιών» (γρ. αιρέσεων) και των «Θρησκειών» (συλλήβδην), στη μεταποίηση τού ανθρώπινου ψυχισμού σε προέκταση της «εικόνας τού ίδιου τού Θεού», η Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία (δηλαδή η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία τού Χριστού), δηλώνει, αναγνωρίζει και αποδέχεται εγγράφως και επισήμως ότι οι αιρέσεις και οι θρησκείες τού κόσμου, ασκούν καταλυτική θεωτική επίδραση στον παγκόσμιο ανθρώπινο ψυχισμό. Όλες οι αιρέσεις και όλες οι θρησκείες ενεργούν και πραγματοποιούν το «καθ' ομοίωσιν» !!! Μετατρέπουν κάθε ανθρώπινη εικόνα σε «εικόνα τού ίδιου τού Θεού» !!!


Με μία τέτοια, όμως, απόλυτη διατύπωση τού θεοποιητικού έργου αιρέσεων και θρησκειών, η Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία αυτοκαταργείται ως η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού!!! Εξισώνεται με τις αιρέσεις των αλλόδοξων αδελφών μας, αλλά και με τον διαθρησκειακό συγκρητισμό, διατηρούσα για τον εαυτό της τη θέση ενός απλού μέλους-εκκλησίας στον παγκόσμιο οικουμενισμό! Εξάλλου με την αναγνώριση και αποδοχή της «θεωτικής» επιδράσεως των αιρέσεων και των θρησκειών, στον ανθρώπινο ψυχισμό, η Ελλαδική Εκκλησία δείχνει να συμμαχεί και να συνεργάζεται με τις δαιμονικές δυνάμεις, πού παράγουν και ενεργοποιούν τις αιρέσεις, αλλά και τις θρησκείες! Τόσον δηλαδή οι αιρέσεις όσον και οι θρησκείες είναι δαιμονογενή θρησκευτικά συστήματα, ισχυρά όπλα του διαβόλου κατά της Εκκλησίας τού Χριστού ! Εν τοιαύτῃ περιπτώσει, εδώ ακριβώς, στο σημείο τούτο, έχει θέση η απορία τού Αποστόλου Παύλου προς τούς Κορινθίους, η οποία αυτή τη στιγμή απευθύνεται και προς τον Μακαριώτατο· «...τις συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; Η τις μερίς πιστώ μετά απίστου; Τις δέ συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων;».

ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ επομένως κείμενο τού ως άνω επίμαχου άρθρου·

α) Διαψεύδεται καταλυτικά ο Μακαριώτατος κ. Χριστόδουλος, όταν δηλώνει «έμπλεως εσωτερικής ικανοποιήσεως», ότι μπόρεσε να μεταφέρει το μήνυμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας στους αλλοδόξους αδελφούς μας. Πού βρίσκεται η Ορθοδοξία τού άρθρου γραμμής, το οποίο αναλύει τη σημασία της επισκέψεως τού Μακαριωτάτου στο Π.Σ.Ε. στη Γενεύη και άρα και τού μηνύματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας;
β) Με ποιό δικαίωμα καταργεί και απορρίπτει ο Μακαριώτατος την ορθόδοξη θεολογία και σωτηριολογία; Αν όλες οι αιρέσεις και οι θρησκείες θεώνουν σίγουρα και καταλυτικά τον παγκόσμιο ανθρώπινο ψυχισμό, τότε τί χρειάζεται η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία τού Χριστού; Να σταματήσουμε να Την ομολογούμε;

ΤΕΛΟΣ, θα ερωτήσουμε τον Μακαριώτατο·
Ποιόν εμπαίζει, όταν προτάσσει την Ορθοδοξία προκάλυμμα των οικουμενιστικών και διαθρησκειακών του τοποθετήσεων;
Ας απαντήσει ο αναγνώστης τού παρόντος κειμένου!



Τι είναι οι θεωρίες, των κλάδων και της ιδανικής εκκλησίας; " "

Τι είναι οι θεωρίες, των κλάδων και της ιδανικής εκκλησίας;

Τι φρονούν περί Εκκλησίας οι Διαμαρτυρόμενοι;

Τι είναι η θεωρία των Κλάδων;

Τι είναι η περί ιδανικής Εκκλησίας θεωρία;

Η περί Εκκλησίας προτεσταντική εκδοχή είναι αντίθετη από την ορθόδοξη και τη ρωμαιοκαθολική.
Θα λέγαμε ότι είναι μόνο κατά το ήμισυ αληθής. Το κυριότερό της γνώρισμα είναι ο τονισμός του αόρατου στοιχείου της Εκκλησίας, σε βάρος του ορατού και του εξωτερικού.
Κατά την Αυγουσταία Ομολογία η Εκκλησία είναι κοινωνία πίστεως και αγίου Πνεύματος στις καρδιές ή κατά έναν άλλο ορισμό «κοινωνία των αγίων στην οποία διδάσκεται ορθώς το ευαγγέλιο και τελούνται τα μυστήρια». Είναι φανερό ότι μια τέτοια κοινωνία αγίων διακεχυμένη σε όλο τον κόσμο και αποτελούμενη από μέλη άγια γνωστά μόνο στο Θεό, δεν μπορεί να είναι η ορατή και εξωτερική Εκκλησία, η ιεραρχικώς διοργανωμένη και έχουσα σταθερό σύστημα δογματικών, ηθικών και τελετουργικών διατάξεων, αλλά κάτι άλλο εσωτερικό, πνευματικό και αόρατο. Φυσικά μια τέτοια Εκκλησία, στο βαθμό που τα μέλη της, έστω ενωμένα μυστικώς με τον Κύριο, δεν παύουν ωστόσο να είναι άνθρωποι ιστορικοί και ορατοί, δεν μπορεί παρά να λαμβάνει και ορατή μορφή. Όμως σ' αυτή δεν μπορεί ν' ανακλά η αληθινή Εκκλησία, καθόσον στους κόλπους της δεν περιλαμβάνονται μόνο πιστοί και άγιοι, αλλά και ασεβείς και υποκριτές. Στην ορατή αυτή Εκκλησία δεν μπορούν να κατηγορηθούν οι ιδιότητες του ιερού Συμβόλου της πίστεως· «μία, αγία, καθολική και αποστολική».
Στην ιδέα της αόρατης Εκκλησίας κατέληξαν οι Διαμαρτυρόμενοι από μια μεγάλη εκκλησιολογική ανάγκη.
Ως γνωστό, δια της Διαμαρτυρήσεως αυτοί βρέθηκαν έξω από τα όρια της ορατής Εκκλησίας. Αυτό τους έκανε μεγάλη ζημιά. Έπρεπε να βρουν κάποιο τρόπο να στεγασθούν και πάλι κάτω από την ιστορική Εκκλησία. Τι να έκαναν; Να γύριζαν πίσω στην ορατή Εκκλησία από την οποία αποσπάσθηκαν, θα ήταν η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης. Να ίδρυαν εξαρχής νέα Εκκλησία μετά πάροδο τόσων αιώνων, θα ήταν καθαρή απόνοια. Έπρεπε λοιπόν, να βρουν μια τέτοια όψη της Εκκλησίας στην οποία εντασσόμενοι αφενός μεν θα πετύχαιναν τους σκοπούς της Διαμαρτυρήσεως, τη ρήξη δηλαδή με την ορατή Εκκλησία του Ρωμαιοκαθολικισμού, αφετέρου δε θα διατηρούσαν την αίσθηση ότι είναι ενταγμένοι μέσα στην αληθινή Εκκλησία του Κυρίου. Τέτοια Εκκλησία ήταν μόνο η αόρατη και πνευματική. Σ' ένα τέτοιο ακαθόριστο και ομιχλώδες κατασκεύασμα, χωρίς εξωτερικά σύνορα και διαχωριστικές γραμμές, θα μπορούσαν θαυμάσια να ενταχθούν με το στοιχείο της πίστεως και τον εσωτερικό φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Και το έκαναν.
Τα γνωματεύματα όμως αυτά των Διαμαρτυρομένων είναι αυθαίρετα και αναληθή. Όπου η Γραφή ομιλεί περί Εκκλησίας εννοεί κοινωνία ανθρώπων ευρισκομένων σε ενότητα μετά του Χριστού, γνώρισμα της θείας αποστολής του Κυρίου. Ότι είναι κοινωνία συγκεκριμένη εκφράζουν οι περί Εκκλησίας εικόνες της Γραφής ως οίκου Θεού, ως σώματος και ως νύμφης Χριστού. Ένα τέτοιο καθίδρυμα οικοδόμησε ο Χριστός, το οποίο θα άντεχε στο χρόνο και θα νικούσε και αυτόν ακόμη τον Άδη , ίδρυμα ορατό και περιγραπτό, ιεραρχικό συγκροτημένο, το οποίο θα αντιμαχόταν την κακότητα του κόσμου και στο οποίο ο πιστός είχε την υποχρέωση να καταγγέλλει τον αμαρτάνοντα αδελφό του. Όλα αυτά και άλλα ακόμη δεν συμβιβάζονται με την προτεσταντική εκδοχή. Βέβαια κι εμείς δεχόμαστε την αόρατη όψη της Εκκλησίας, την οποία όμως πάντοτε εναρμονίζουμε με την ορατή. Επιλήψιμος είναι μόνο ο υπερτονισμός της όψεως αυτής σε βάρος του ορατού στοιχείου της Εκκλησίας, που υιοθετούν για λόγους ευνόητους, όπως είδαμε, οι Διαμαρτυρόμενοι.


Τι είναι η θεωρία των Κλάδων;

Είναι και αυτή προτεσταντική περί Εκκλησίας θεωρία. Έχει την προέλευσή της από την αγγλικανική θεολογία. Σήμερα αποτελεί τη σπονδυλική στήλη της εκκλησιολογίας του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών, έχοντας σκοπό να δικαιολογήσει την εκκλησιολογική υπόσταση του Προτεσταντισμού.
Κατά τη θεωρία αυτή στον κορμό της Εκκλησίας υπάρχουν πολλά κλαδιά. Κάθε κλαδί αντιπροσωπεύει ένα τμήμα της Εκκλησίας νόμιμο, ισότιμο και ισόκυρο με τα άλλα, χωρίς όμως να ενσαρκώνει μονάχο του ολόκληρη την Εκκλησία, την οποία για να βρούμε πρέπει να τη δούμε στο σύνολό της, αθροίζοντας τά επί μέρους κομμάτια της. Η Εκκλησία του Χριστού είναι το ολικό άθροισμα των επί μέρους τμημάτων της, έστω κι αν αυτά διαφέρουν μεταξύ τους.
Το ίδιο συμβαίνει και με την αλήθεια την οποία φανέρωσε ο Χριστός στον κόσμο. Καμιά επί μέρους Εκκλησία, κανένα από τα ιστορικά τμήματά της, δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι κατέχει ολόκληρη τη θεία αλήθεια όπως τη δίδαξε ο Χριστός, γιατί στην ιστορία καμιά ιδέα, κανένα θεώρημα δεν μπορεί να παραμένει αμετάβλητο και αναλλοίωτο στη ροή του χρόνου και στη συνεχή εξέλιξη των πραγμάτων του κόσμου τούτου. Επομένως καμία από τις λεγόμενες καθολικές Εκκλησίες (Ορθόδοξη και Ρωμαϊκή) ΄λιγότερο φυσικά οι Προτεσταντικές' δεν μπορεί να ισχυρισθεί για τον εαυτό της ότι είναι η Εκκλησία του Χριστού ή ότι κατέχει καθαρό και ακέραιο το θησαυρό της αποκαλυφθείσας θείας αλήθειας. Τι άλλο βέβαια θα έλεγε μια χριστιανική εκκλησιαστική κοινότητα, η οποία έχει χάσει την έννοια της καθολικότητας, του κύρους και της αυθεντίας της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού;
Η περί Κλάδων θεωρία είναι πολύ της μόδας σήμερα και συζητιέται πλατιά στα σαλόνια του θεολογικού διαλόγου των Εκκλησιών. Για μας τους Ορθοδόξους όμως κρύβει παγίδες πολλές και είναι αφάνταστα επικίνδυνη. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί από το θανάσιμο εναγκαλισμό της, ο οποίος μπορεί να μας οδηγήσει σε άμβλυνση της ορθόδοξης εκκλησιαστικής μας συνειδήσεως, της οποίας είναι απρόβλεπτες οι ολέθριες συνέπειες.

Τι είναι η περί ιδανικής Εκκλησίας θεωρία;

Είναι άλλη έκδοση της περί κλάδων θεωρίας, αποβλέπουσα στους αυτούς και εκείνη σκοπούς. Κατά τη θεωρία αυτή πού εμπνέεται από τις περί ιδανικού και των επί μέρους μορφών του αντιλήψεις της φιλοσοφίας του Εγέλου, η αληθινή Εκκλησία είναι κάτι ιδανικό και ανέφικτο, καμία δε μερική Εκκλησία δεν αντιστοιχεί προς την ιδέα της πραγματικής Εκκλησίας, προς ό,τι δηλαδή έπρεπε να είναι η Εκκλησία. Απόδειξη τούτου είναι η ιστορική κατάσταση των Εκκλησιών, στις οποίες υπάρχει τόση αμαρτία, κακότητα και αταξία. Επειδή η ιδέα εκφράζεται στους επί μέρους τύπους και τις μορφές της, έτσι και η ιδέα της αληθινής Εκκλησίας πληρούται στις κατά τόπους Εκκλησίες, κάθε μία από τις οποίες κατέχει τμήμα μεγαλύτερο ή μικρότερο αυτής. Όλες δε μαζί, παρά τις αντιθέσεις μεταξύ τους και τις αδυναμίες τους, προώρισται να πορεύονται η μία κοντά στην άλλη τελειοποιούμενες με την πάροδο του χρόνου, ώστε κάποτε να απομάξουν τον τύπο της τέλειας Εκκλησίας.

Με τη θεωρία αυτή, όπως και με τη θεωρία των κλάδων, ικανοποιούνται οι εκκλησιολογικές ανάγκες του Προτεσταντισμού. Αφού οι επί μέρους Εκκλησίες ως ατελείς μορφές της ιδανικής Εκκλησίας είναι ουχ ήττον νόμιμες και ισότιμες μορφές αυτής, μέρη αγιασμού και σωτηρίας πάροχα, το ίδιο συμβαίνει και με τις Εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων, άσχετα αν η Διαμαρτύρηση με το κίνημά της της ΙΣΤ' εκατονταετηρίδος έκοψε τους δεσμούς της με την ορατή Εκκλησία της Δύσεως.

Περιττό να τονίσουμε ότι από ορθόδοξη άποψη τέτοια εκκλησιολογικά κατασκευάσματα είναι εντελώς κατακριτέα και απαράδεκτα, φοβερά δε επικίνδυνα για την καθαρότητα της Ορθοδοξίας μας.



ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

ΠΗΓΗ http://www.egolpion.com/

Τα «τάγματα των νεοσυντηρητικών», και τα τάγματα των νεο-Μασόνων " "

Τα «τάγματα των νεοσυντηρητικών»,
και τα τάγματα των νεο-Μασόνων


Νεμέσιος
Οφειλόμενο σχόλιο σε άρθρο της κ. Μαρίας Αντωνιάδου

Βρίσκεται μπροστά μας άρθρο της δημοσιογράφου κ. Μαρίας Αντωνιάδου, με τον τίτλο «Τάγματα νεοσυντηρητικών πολιορκούν την Ορθοδοξία», από το Βήμα Online, της 07-02-2010.
Το κείμενο τούτο αποτελεί πράγματι πολύ χαρακτηριστικό κείμενο της εκκλησιαστικής ειδησεογραφίας και θα εξηγήσουμε την άποψή μας αυτή, η οποία καταλήγει στις εξής εναλλακτικές η συμπληρωματικές μεταξύ τους διαπιστώσεις :
(α) είτε η κ. Αντωνιάδου δεν είναι πράγματι με επίγνωση Ορθόδοξη Χριστιανή ούτε έχει ίσως θεολογική κατάρτιση, οπότε είναι αξιοσημείωτο το πως αποφαίνεται με υπερβολική βεβαιότητα (χωρίς σοβαρές πηγές) για πράγματα που δεν γνωρίζει και ίσως δεν πιστεύει, και με σαφή ιδεολογική κατεύθυνση εναντίον συγκεκριμένη μερίδας, αυτής των λεγομένων «νεο-συντηρητικών»·
(β) είτε η κ. Αντωνιάδου είναι παραπληροφορημένη, αλλ΄ ωστόσο προσπαθεί να γίνει δίαυλος ειδήσεων για τους αναγνώστες της · στην περίπτωση αυτή, πρέπει μάλλον να γίνει μαθήτρια της Ορθοδόξης Συνέχειας και ακόμη, ξεκινώντας από την εγγενή στη δημοσιογραφία ρηχότητα, να εμβαθύνει προς την πολύμοχθη εκκλησιολογική κατάρτιση·
(γ) είτε η κ. Αντωνιάδου είναι στρατευμένη σε νεο-ταξικές μεθοδεύσεις, παρά το ότι κάθε στρατευμένη δημοσιογράφος είναι και προδότις της αντικειμενικότητας των προϊόντων της και συνεπώς και του λειτουργήματός της. Οπότε και το παρόν κείμενο της κ. Αντωνιάδου αποτελεί κείμενο «νεο-γκαιμπελικής» παραπληροφόρησης.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, κ. ΙΓΝΑΤΙΟ " "

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, κ. ΙΓΝΑΤΙΟ


Βόλος, 19 Οκτωβρίου 2010

Σεβασμιώτατε την ευχή σας,

Είμαστε μια ομάδα νέων της Ι.Μ. Δημητριάδος, από διάφορες ενορίες του πολεοδομικού συγκροτήματος του Βόλου και προσφάτως λάβαμε την απόφαση να σας αποστείλλουμε τούτη την επιστολή με πολύ πόνο και μετά από μια έντονη περίοδο προσευχητικής αγωνίας, εις τρόπον ώστε να λάβουμε ενεργή θέση σε επίκαιρα ζητήματα τα οποία μας απασχολήσαν στις συζητήσεις μας τον τελευταίο καιρό, και εις τα οποία εσείς προσωπικά μετείχατε ουσιαστικώς με το αξίωμα του Επισκόπου της περιοχής μας. Αποφασίσαμε λοιπόν εμείς «το ανώνυμο πλήρωμα» της Τοπικής Εκκλησίας διά πρώτη –και ελπίζουμε τελευταία- φορά να τοποθετηθούμε ΕΠΩΝΥΜΩΣ, πάνω σε θέματα τα οποία μας προβλημάτισαν (επιεικής ο χαρακτηρισμός) και τα οποία θα περιγράψουμε όσο το δυνατόν πιο σύντομα γίνεται, και κατόπιν θα σας παρουσιάσουμε τα πορίσματα των αναλύσεών μας πάνω σ’ αυτούς τους νεανικούς (και όχι μόνο) προβληματισμούς.

Όπως θα αντιλαμβάνεστε Σεβασμιώτατε, εμείς οι νέοι έχουμε μία άριστη σχέση με την τεχνολογία και καθώς ζούμε στην απόλυτη εποχή της «κοινωνίας της πληροφορίας και των εικόνων», δεν θα μπορούσαν να μας ξεφύγουν κάποιες από τις δραστηριότητές σας, οι οποίες διεξάγονται –εν πολλοίς- εν κρυπτώ, τουλάχιστον όσον αφορά την πλατιά μάζα του χριστεπώνυμου πληρώματος της Αγιωτάτης ημών Τοπικής Εκκλησίας. Τούτη η ένοχη μυστικοπάθεια από μέρους σας εκτιμούμε ότι ήρθε η ώρα να τελειώσει, και ευελπιστούμε εσείς ο ίδιος πρώτος να αντιστρέψετε αυτή την προβληματική εικόνα. Τα ζητήματα λοιπόν που μας απασχόλησαν είναι καθαρά εκκλησιαστικά-θεολογικά, πολύ γνωστά σε εσάς, άγνωστα όμως για τους περισσότερους, και είναι τηλεγραφικά τα εξής: α) το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία και ο τρόπος (ή η μέθοδος) που πρέπει αυτό να διδάσκεται, β) η λειτουργική ανανέωση (ή αναγέννηση) και γ) η λεγομένη «μεταπατερική θεολογία».

Α) Μάθημα των θρησκευτικών

Ήμασταν από καιρό Σεβασμιώτατε γνώστες των εκσυγχρονιστικών σας απόψεων γύρω από διάφορα θέματα που ταλανίζουν την Εκκλησία κυρίως τα τελευταία έτη. Έτσι καθόλου δεν μας σόκαρε, αν και είσαστε επικεφαλής της Συνοδικής Επιτροπής σε θέματα Παιδείας, η διαρκής και αταλάντευτη θέση σας, ότι το μάθημα των θρησκευτικών θα πρέπει να απευθύνεται σ’ όλους τους μαθητές ανεξαρτήτως προέλευσης, ταυτότητας, πεποιθήσεων κτλ. (βλ.εδω), συντασσόμενος ουσιαστικά με τις «προοδευτικές» θέσεις του (αντιχριστιανικού) Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, όπως αυτές εκφράζονται δια στόματος του καθηγητού Σταύρου Γιαγκαζόγλου, Σύμβουλου του Π.Ι. , και εκ των βασικών διαμορφωτών τούτης της αποδομητικής θέσης , πως δηλ. το μάθημα πλέον δεν θα πρέπει να είναι ομολογιακό-κατηχητικό, αλλά ανοιχτό, πλουραλιστικό και έχοντας ξεκάθαρα μορφωτικό-γνωσιολογικό περιεχόμενο να είναι υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές, ανεξαρτήτως ομολογίας ή θρησκεύματος κτλ. (βλ.εδω). Εκείνο όμως που κάπως μας εξέπληξε ήταν η καταλυτική στήριξή σας, στη διασπαστική κίνηση που επιχείρησαν οι «μονδέρνοι» ευρω-θεολόγοι με τους οποίους συναναστρέφεστε, και αναφερόμαστε ασφαλώς στους περί τους 40 θεολόγους του «ΚΑΙΡΟΥ», μιας νέας ομάδος, που έχει σκοπό ξεκάθαρο να παρακάμψει το επί δεκαετίες επίσημο όργανο των θεολόγων, την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ), και να προωθήσει με την αμέριστη συμπαράσταση και αρωγή της Συνόδου, δια μέσου υμών και της επισήμου θεσμικής σας θέσεως, όλα τα αντίχριστα και αθεολόγητα σχέδια του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, τα οποία κάνουν λόγο για θρησκειολογικό μάθημα των θρησκευτικών, ή για αφαίρεση των χριστιανικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες (όπως έχει προτείνει επανειλημμένως ο «πολύς» κ. Γιαγκαζόγλου), ή η κατάργηση του αγιασμού στην έναρξη του σχολικού έτους και άλλα πολλά «χαριτωμένα». Και βέβαια όλοι αυτοί οι «αλχημιστές» της θεολογικής επιστήμης στεγάζονται συχνά-πυκνά, ως επίσημοι προσκεκλημένοι σας, στην περιβόητη «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών» Βόλου, η οποία έχει χαρακτηριστεί πανελλαδικώς από όλες τις τάξεις των πιστών ως προπύργιον του Οικουμενισμού αλλά και του ψευτοπροοδευτισμού!

Όμως ειλικρινά Σεβασμιώτατε, έχετε αναρωτηθεί πως αισθανόμαστε με αυτές τις απαράδεκτες θέσεις σας, όλοι εμείς και ιδιαίτερα όσοι εξ ημών έχουμε μικρά παιδιά, τα οποία στέλνουμε στο σχολείο με την ελπίδα να μάθουν, έστω στοιχειωδώς τη σήμερον ημέρα «του Θεού τα γράμματα»; Διότι Σεβασμιώτατε μοιάζει, εκτός από τις «τόπ κλάς» δημόσιές σας σχέσεις, να μην σας απασχολούν οι προβληματισμοί των Χριστιανών γονέων, και ειδικά σε μια περίοδο που τα πάντα καταρρέουν. Εν ολίγοις δίνεται προς τα έξω την εικόνα, πως «οι καιροί έχουν παρέλθει», κι ότι σκοπός της Εκκλησίας πλέον δεν είναι να μεταπλάσει τον κόσμο, αλλά να μεταπλαστεί η ίδια από εκείνον. Προτιμάτε τη φτηνή λύση, το μάθημα των θρησκευτικών να μην προσβάλει τη μειοψηφία του πληθυσμού, υπακούοντας στα νεοεποχίτικα κελεύσματα του Υπουργείου (πάλαι ποτέ εθνικής και νύν νεοταξικής) Παιδείας, υποθηκεύοντας και καταδικάζοντας το μέλλον των ίδιων των παιδιών μας. Χρυσώνεται μάλιστα και το χάπι, αναφέροντας πως κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε το μάθημα να παραμείνει υποχρεωτικό. Μα, αν είναι έτσι Σεβασμιώτατε, τότε εμείς οι Ορθόδοξοι προτιμούμε το μάθημα να παραμείνει προαιρετικό, καθότι πλέον εμείς θα επιλέγουμε να μην παρακολουθούν το μάθημα τα παιδιά μας, αφ’ ης στιγμής που αυτό θα έχει απωλέσει τον ομολογιακό-κατηχητικό του χαρακτήρα. Γιατί Σεβασμιώτατε, θα πρέπει η Ορθόδοξη Ελλάδα να υποτάσσεται διαρκώς στις παράλογες απαιτήσεις της μειοψηφίας, ή μιας γνωστής ομάδος γενίτσαρων που χρηματοδοτούνται δια μέσου των ποικιλόνυμων ΜΚΟ από διάφορα εξωθεσμικά κέντρα και να μην επικρατεί η αρχή της πλειοψηφίας, ως συμβαίνει σε όλες τις υπόλοιπες δημοκρατίες του πλανήτη; Και γιατί να μην μεττέχουν της ελληνικής παιδείας και παράδοσης όσοι φιλοξενούνται στη χώρα μας, όπως θα γινόταν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου; Αντί η Εκκλησία να δεί την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον ελλαδικό χώρο ως ευκαιρία για νέα ιεραποστολή, προτιμά να συντάσσεται με τις νεοεποχίτικες σκοτεινές δυνάμεις που μιλούν για «ανοχή στην πολυπολιτισμικότητα», «σεβασμό στη διαφορετικότητα» και άλλα νεοταξικά φαιδρά. Όμως όπως αναφέρει και ο μεγάλος Παιδαγωγός της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «την ευθύνη για το γεγονός ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει τον Χριστό, δεν την έχουν αυτοί που είναι εκτός Εκκλησίας, αλλά αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι εντός». Έσεις Σεβασμιώτατε, είσθε σε θέση τελικά να συναισθανθείτε τη δική σας ευθύνη ενώπιον του Θεού;

Β) Λειτουργική ανανέωση (ή αναγέννηση)

Πρόσφατα Σεβασμιώτατε, στον χαιρετισμό που απευθύνατε εις την έναρξη του Λειτουργικού Συμποσίου που διοργάνωσε η Μητρόπολή μας, ξεδιπλώσατε για μία ακόμη φορά τις νεωτεριστικές σας απόψεις σχετικά με τον τρόπο που θα πρέπει στο μέλλον να τελείται η Θεία Λειτουργία. Αφού χαρακτηρίσατε το βυζαντινό τυπικό ...βαρύ (!!) , εν συνεχεία προτείνατε τον χρονικό περιορισμό της Θ.Λ. στη μία ώρα (!!), αλλά και τη χρονική μετάθεση αυτής από το πρωί στο εσπέρας, θεωρώντας ότι οι πρωινές ακολουθίες αποτελούν εμπόδιο στους νέους για να προσέλθουν στην Εκκλησία (βλ.εδώ). Μάλλον Σεβασμιώτατε, βρίσκεστε πολύ μακριά από την ψυχολογία των νέων ανθρώπων για να διατυπώνετε τόσο αφελείς απόψεις. Εμείς οι νέοι που εκκλησιαζόμαστε τακτικά ποτέ δεν ενοχληθήκαμε για τα ανωτέρω. Αλλά είμαστε σε θέση να σας διαβεβαιώσουμε πως ούτε και η πλειοψηφία των νέων που δεν εκκλησιάζεται, νοιάστηκε ποτέ για τέτοιου είδους θέματα. Να είστε δέ σίγουρος, πως κι αν ακόμα μεταθέσετε τη Θ.Λ. κατά τις απογευματινές ώρες, ουδείς εξ όσων δεν εκκλησιάζονται, πρόκειται να θυσιάσει τον απογευματινό του καφέ, για να ...κατακλύσει τους Ιερούς Ναούς της πόλεως. Απλούστατα, διότι τα αίτια της αποχής της νεολαίας από τα εκκλησιαστικά δρώμενα, δεν είναι τόσο ρηχά, όσο εσείς θέλετε (;) να πιστεύετε. Με εκπτώσεις όπως οι ανωτέρω, αλλά και όπως η περιβόητη μετάφραση των λειτουργικών κειμένων, ποσώς ασχολείται η άθρησκη σημερινή νεολαία. Αντί να αναδείξετε Σεβασμιώτατε το μεγάλο όπλο της Ορθοδόξου Πίστεως, ήτοι τον αστείρευτο πλούτο της Παραδόσεως, εσείς προσπαθείτε να αντιπαρατάξετε στο κοσμικό «φάστ φούντ» της σύγχρονης ζωής, όχι μια άλλη πρόταση ζωής που θα «τραβήξει» τους νέους από το υπαρξιακό αδιέξοδο στο οποίο ήδη βρίσκονται, αλλά ένα εκκλησιαστικό «φάστ φούντ», εμπνευσμένο προφανώς από την πλήρως αποχριστιανοποιημένη και άρα αιρετική Δύση. Οι νέοι σήμερα αδιαφορούν για την Εκκλησία ακριβώς για αυτόν τον λόγο: διότι βλέπουν μια Εκκλησία να συμπλέει με τον Κόσμο και –το χειρότερο- με τα συμφέροντα αυτού. Άρα βλέπει η νεολαία μια Εκκλησία που δεν του προσφέρει κάτι το διαφορετικό και γι’ αυτό του είναι παγερά αδιάφορη.

Είναι επίσης γνωστό Σεβασμιώτατε, πως είσθε ένας εκ των θερμότερων υποστηρικτών της λεγομένης «λειτουργικής ανανέωσης», δηλαδή υπέρ της μεταφράσεως λειτουργικών κειμένων και ευχών από το πρωτότυπο στην δημοτική. Και το αποδεικνύετε μάλιστα στην πράξη, καθότι έχετε καθιερώσει σε ορισμένες περιπτώσεις να διαβάζονται, ακόμη και από εσάς τον ίδιο ευχές του γάμου π.χ. στην δημοτική, παραβιάζοντας σχετική οδηγία της Ιεράς Συνόδου, η οποία απαγορεύει την μετάφραση οποιασδήποτε λειτουργικής ή άλλης πράξεως. Σας το λέμε λοιπόν ρητά και κατηγορηματικά, προτού ακόμη προχωρήσουμε σε περαιτέρω ανάλυση για το θέμα, πως αν συνεχίσετε να αναγινώσκετε εσείς ή άλλος ιερεύς της Μητροπόλεως, ευχές ή λειτουργικά κείμενα στην δημοτική, θα αποχωρούμε ευθύς αμέσως από τους Ναούς, εις ένδειξιν διαμαρτυρίας. Το θέμα δεν είναι τόσο η παραβίαση μιας αποφάσεως (την από 14/4/2010 ) της Συνόδου (που ασφαλώς και είναι θέμα), αλλά βαθύτερο, καθότι με την κίνησή σας αυτή αμφισβητείτε το σύνολο της λειτουργικής παραδόσεως, με το ευτελές επιχείρημα, πως οι νέοι δεν κατανοούν τη Θ.Λ. κτλ. Στο σημείο αυτό Σεβασμιώτατε όμως θα πρέπει να μας εξηγήσετε, πως αντιλαμβάνεστε τη συμμετοχή των πιστών στη Θ.Λ.: είναι μέθεξη (=επικοινωνία καρδιακή με το Θεό) ή λογική κατανόηση; Διότι αν ισχύει το πρώτο τότε οι μεταφράσεις είναι παντελώς περιττές. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε οδηγούμαστε σε έναν φιλοσοφικό χριστιανισμό, στηριγμένο στον ορθό λόγο και τη νοησαρχία, ο οποίος ικανοποιεί μερικώς την ανθρώπινη περιέργεια, δίνοντας -το πολύ- απαντήσεις σε διάφορα θέματα καθημερινότητας ή διατυπώνοντας κανόνες «καλής» συμπεριφοράς (ηθικισμός, καθηκοντολογία), και άρα ανατρέπεται εκ βάθρων όλη η Ορθόδοξη Θεολογία, όπως αυτή εκφράστηκε από τον κορυφαίο Θεολόγο της δευτέρας χιλιετίας, Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, και η οποία σε αδρές γραμμές έχει τη βάση της στην νοερά προσευχή και την άσκηση, που οδηγούν στην κάθαρση απ’ τα πάθη, και εν τέλει στο κατά Χάριν φωτισμό που αναβιβάζει στην ανώτερη βαθμίδα τελειώσεως, τη Θεοπτία. Μια λογική προσέγγιση συνιστά έλλειμα αληθινής Ορθόδοξης Θεολογίας, καθότι όπως αναφέρει και ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, αυτού του είδους η θεολογία είναι καθαρά επιφανειακή, και στηρίζεται στην πρακτική ωφελιμότητα. Φυσικά λοιπόν, και δεν ισχυεί αυτή η θεωρία της λογικής κατανόησης, καθότι οι Ορθόδοξοι θεολογούν «αλιευτικώς» και όχι «αριστοτελικώς», όπως σημειώνει με έμφαση ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Ο Θεός, Σεβασμιώτατε, δεν ανακαλύπτεται με την λογική, αν κατανοούμε ή όχι διανοητικά τα κείμενα, αλλά ο Θεός αποκαλύπτεται σε κάθε ταπεινή και καλοπροαίρετη ψυχή και εν συνεχεία η λογική διατυπώνει, κατά το δυνατόν, αυτή την Αποκάλυψη.

Είμαστε λοιπόν πέρα για πέρα αρνητικοί σε όλες αυτές τις επιπόλαιες ενέργειές σας, επιπρόσθετα διότι και όλοι οι σύγχρονοι Άγιοι του καιρού μας, ήσαν και εκείνοι σφόδρα αντίθετοι με τις λειτουργικές μεταφράσεις. Ο γέροντας Παϊσιος, ο γέροντας Πορφύριος, ο γέροντας Σωφρόνιος, ο π. Ιάκωβος Τσαλίκης, ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος κ.α., ουδέποτε συναίνεσαν σε τούτο το εγχείρημα, και αυτό διότι εγνώριζαν καλύτερα από όλους μας ως Θεόπτες που ήσαν, ότι η γλώσσα που χρησιμοποιεί επί τόσους αιώνες η Εκκλησία μας στη Λατρεία είναι η καλύτερη για να αποδώσει τα λειτουργικά κείμενα λόγω της ιεροπρέπειας, της ακρίβειας και της λογικότητός της. Όπως εξηγεί πολύ ωραία ο καθηγητής-φιλόλογος Φώτης Σχοινάς, «η όποια μετάφραση θα προδώσει δραματικά τη νοηματική εμβέλεια του πρωτοτύπου και θα δυσχεράνει σε μεγάλο βαθμό τη διανοητική κατανόησή της, αντί να τη διευκολύνει. Οι λόγοι είναι πολλοί: η δημοτική υστερεί σε εκφραστικές δυνατότητες σε σχέση με τον αρχαίο ελληνικό λόγο. Αδυνατεί επίσης να αποδώσει με την ίδια νοηματική πυκνότητα τις μετοχές και τα απαρέμφατα, όπως και τις λεπτές εννοιολογικές αποχρώσεις των εμπρόθετων προσδιορισμών». Αυτό έχει ως άμεσο κίνδυνο την πιθανή κακοποίηση και παρερμηνεία των δογματικών εκφράσεων και άρα την εμφάνιση νέων αιρέσεων. Παρόμοια είναι και η θέσις του πασίγνωστου καθηγητού γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη, πως δηλαδή η Θ.Λ. πρέπει να τελείται στην γλώσσα του πρωτοτύπου, «...γιατί οι λέξεις στο πέρασμα από τη μια γλώσσα στην άλλη γλώσσα χάνουν σε σημαντικό βαθμό το σημασιολογικό τους περιεχόμενο και το βιωματικό τους φορτίο, στοιχεία απαραίτητα στον μυστηριακό χαρακτήρα της Θ.Λ.».

Ποιός ο λόγος λοιπόν Σεβασμιώτατε που επιμένετε τόσο; Γιατί συντάσεστε σε τέτοια κρίσιμα ζητήματα με τις δυνάμεις του αφελληνισμού, οι οποίες κάθε μορφή υγιούς αντίστασης την χαρακτηρίζουν ως εθνικισμό και ρατσισμό; Ισχυρίζεστε με αρκετή δόση λαϊκισμού, κατά την ταπεινή μας γνώμη, ότι «αν ερχόταν σήμερα ο Χριστός θα μιλούσε την γλώσσα των νέων» (βλ.εδώ). Δηλαδή; Μήπως θα μιλούσε στην «αργκό», ή τα περίφημα «γκρικλις» (greeklish); Αστεία πράγματα! Πρώτα απ’ όλα ο Χριστός είναι διαρκώς παρών, Σεβασμιώτατε, και είναι Εκείνος που μέσα απ’ την ανθρώπινη ιστορία επέλεξε σε ποιά γλώσσα θα γραφεί το Ευαγγέλιο, και αυτή δεν ήσαν άλλη από την Ελληνική γλώσσα. Έτσι κατ’ αυτόν τον τρόπο, το πιο τέλειο βιβλίο γράφτηκε, κατά παραχώρηση Θεού στην πιο τέλεια γλώσσα που εμπνεύστηκε η ανθρωπίνη διάνοια. Ετούτη τη γλώσσα, εμείς οι Νεοέλληνες δεν έχουμε δικαίωμα να την ξεριζώσουμε και να την πετάξουμε, απλούστατα διότι είναι η πολύτιμη κληρονομιά μας, είναι η δική μας γλώσσα! Εμείς δεν είμαστε ούτε Σλάβοι, ούτε κάποιο άλλο γένος. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να μεταφράσουμε την ίδια μας τη γλώσσα Σεβασμιώτατε; Εδώ οι περισσότεροι εκ των νέων ανθρώπων, και μάλιστα από την παιδική τους ηλικία, μυσταγωγούνται σε ξενόγλωσσα ακούσματα, χωρίς να κατανοούν ούτε τους στίχους, όπως επισημαίνει λίαν ευστόχως σε ποιμαντορική ανακοίνωσή του, επί του θέματος, ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ (βλ.εδώ. Μήπως αυτό σας λέει κάτι Σεβασμιώτατε, «για την γλώσσα που (δήθεν) δεν κατανοούν οι νέοι μας;». Διότι αποδεικνύεται περίτρανα, πως οι νέοι αυτό που «γουστάρουν» να ακούσουν, θα το ακούσουν με τις ώρες κι ας μην καταλαβαίνουν «γρί». Αν πάντως πάλι ενδιαφέρεστε τόσο πολύ να κατανοούμε (και με τη λογική) τα ιερά κείμενα, η λύση δεν είναι να καταργήσετε την πρωτότυπη λειτουργική γλώσσα (πονάει χέρι-κόψει χέρι), αλλά θα μπορούσατε κάλλιστα ως Μητρόπολη να οργανώσετε τμήματα φροντιστηριακού τύπου σε διάφορες ενορίες, στις οποίες θα διδάσκετε στη νεολαία η γλώσσα του Ευαγγελίου, θα μπορούσαν να επανασυσταθούν με λίγα λόγια σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διάγουμε κάτι σαν «κρυφά σχολειά», όπως έκαναν κατά την Τουρκοκρατία και οι Άγιοι Κολλυβάδες Πατέρες, όταν και τότε κινδύνευε να ξεριζωθεί η γλώσσα. Επιπλέον μία ακόμη λύση στο πρόβλημα όπως επισημαίνει σε πρόσφατη συνεντευξή του γύρω από το θέμα , ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, είναι και το κήρυγμα (βλ.εδώ. Γι’ αυτό το λόγο υπάρχει το κήρυγμα. Για να εξηγεί ο ποιμήν τα υψηλά θεολογικά νοήματα που τυχόν δεν γίνονται κατανοητά και να κατηχεί γενικότερα το χριστιανικό ποίμνιο. Ο Χριστός λοιπόν δεν χρειάζεται ανανέωση Σεβασμιώτατε, αλλά μάλλον οι Χριστιανοί (κλήρος και λαός) χρειάζεται να αναγεννηθούν και να αφήσουν κατά μέρος την (ψευτο)προοδευτικότητα που οδηγεί στην κατεδαφιστικότητα. Η Παράδοση δεν πάλιωσε, οι Χριστιανοί μαράζωσαν. Όπως άλλωστε διερωτούνταν και ο σπουδαίος γέροντας του καιρού μας, ο μακαριστός π. Αθανάσιος Μυτηληναίος, «είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ένας θησαυρός; Είναι δυνατόν ένας θησαυρός να θεωρηθεί πολύς και βαρύς; Είναι δυνατόν να ισχυριστεί κανείς πως ένας θησαυρός πάλιωσε;».

Γ) «Μεταπατερική» θεολογία

Οι δυσάρεστες όμως εκπλήξεις από μέρους σας δεν σταματούν εδώ Σεβασμιώτατε, καθότι την πιο μεγάλη πίκρα, μας την προσφέρατε στις αρχές αυτού του καλοκαιριού, σε μια περίοδο που τα βλέμματα των περισσοτέρων Ορθοδόξων ήταν στραμμένα εις την Κύπρο και στον Πάπα που αλώνιζε στο μαρτυρικό νησί, όταν και φιλοξενήσατε στο «καμάρι» σας, στην «Ακαδημία», τετραήμερο συνέδριο με θέμα «νεοπατερική σύνθεση ή μεταπατερική θεολογία;». Ένα συνέδριο που Πανορθοδόξως ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και στο οποίο μόνο τυχαίο δεν ήταν το γεγονός ότι εξέλειπαν παντελώς παραδοσιακές φωνές, αλλ’ αντιθέτως συμμετείχαν κυριολεκτικά οι «πυρηνικές» κεφαλές της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού (όπως χαρακτήρισε την οικουμενική κίνηση ο προσφάτως ανακηρυχθέντας Άγιος από τη Σερβική Εκκλησία, π. Ιουστίνος Πόποβιτς) που εκπροσωπούν την Ορθοδοξία σε διάφορα διαχριστιανικά και διαθρησκειακά φόρουμ και εκδηλώσεις. Από τον «πολύ» Μητροπολίτη Περγάμου, κ. Ιωάννη Ζηζιούλα (τακτικό θαμώνα της «Ακαδημίας»), ο οποίος συντονίζει «πανορθοδόξως» την οικουμενιστική ορχήστρα, ως τον Νο2 της Ρωσικής Εκκλησίας και «υπουργό εξωτερικών» του νέου Πατριάχη Μόσχας Κυρίλλου , τον Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ, Ιλαρίωνα (που υπήρξε ο μεγάλος απόντας του συνεδρίου, και του οποίου η εισήγηση απλά αναγνώσθηκε). Οι δέ εισηγήσεις των εκλεκτών σας προσκεκλημένων, άφησαν άφωνους όσους παρακολουθούσαν διαδυκτιακά το συνέδριο, και ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, κατά τα νεοταξικά ειωθότα, διατυπώνονταν «πονηρά», είτε με τη μορφή (καταφατικών) ερωτήσεων, είτε με τη μορφή «απλών προτάσεων». Έτσι λοιπόν γίναμε μάρτυρες εισηγήσεων του στίλ «προς μια ορθόδοξη θεολογία των θρησκειών» (!!) κάποιου π. Εμμανουήλ Κλάψη (βλ.εδώ ), αναπτύσσοντας το κλασσικό πλεόν εις τους οικουμενιστικούς κύκλους δίλημμα, «εάν η σωτηριώδης χάρις του Θεού περιορίζεται μόνο εντός των κανονικών ορίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ή (σσ. άκουσον-άκουσον) εκτείνεται σε ...διαφορετικό βαθμό και πρότυπο σε άλλες χριστιανικές εκκλησίες, σε κοινότητες άλλων ...ζωντανών πίστεων, σε αγνωστικιστές, ή ακόμη και σε άθεους(!!!)». Ή της εισηγήσεως του Pavel L. Gravrilyuk με θέμα «ο χριστιανικός ελληνισμός του Φλωρόφσκυ. Μια κριτική αξιολόγηση» (βλ.εδώ), όπου ο ομιλητής κατέληξε στο πρωτοφανές συμπέρασμα (το οποίο και αμέσως υιοθετήθηκε και έγινε παντιέρα των Οικουμενιστών) ότι: «...η εξιδανίκευση από τον Φλωρόφσκυ του Χριστιανικού Ελληνισμού φαίνεται να έχει ευνοήσει την εμφάνιση, αυτού που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, ως “πατερικός φονταμενταλισμός”, “εκκλησιαστική θριαμβολογία”, μια στάση πνευματικής υπεροχής έναντι του “άλλου” της Δύσης, ένας πνευματικός απομονωτισμός, και μια ελληνοκεντρικότητα που αγγίζει την ειδωλολατρεία...» (!!!). Σε άλλη εισήγηση η κα Ελένη Κασσελούρη - Χατζηβασιλειάδη (βλ.εδώ) ανέπτυξε ένα ακόμη προσφιλές θέμα του Π.Σ.Ε. (παγκοσμίου συμβουλίου των «εκκλησιών», ή πιο σωστά των αιρέσεων) με τίτλο: «η φεμινιστική θεολογία και η συναφειακότητα της: πρόκληση ή ευκαιρία για την ορθόδοξη θεολογία;». Εδώ ήρθε να στηρίξει την ομιλήτρια με τη δική του εισήγηση, το «δεξί σας χέρι» Σεβασμιώτατε, ο περισπούδαστος δρ. Θεολογίας, Παντελής Καλαϊτζίδης, υπεύθυνος και συντονιστής της «Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών», καθώς επίσης πασίγνωστος στο πλήρωμα της Τοπικής μας Εκκλησίας, για τις «εξτρεμιστικές» του θεολογικές απόψεις και θέσεις. Μια εκ των οποίων υπήρξε και η εισήγηση που έκανε στο ανωτέρω συνέδριο με τίτλο: «προς μια μεταπατερική θεολογία;» (βλ.εδώ). Σ’ αυτήν λοιπόν εισηγείται ο κ. Καλαϊτζίδης τα εξής: «η “επιστροφή στους Πατέρες”... είχε όμως και ορισμένες αρνητικές συνέπειες όπως την έξαρση του αντιθετικού άξονα Ανατολή-Δύση και την καλλιέργεια αντιδυτικού, αντιοικουμενικού πνεύματος...». Και λίγο παρακάτω: «...τα πεδία που καλείται να προσεγγίσει η συζήτηση για μια μετα-πατερική ορθόδοξη θεολογία: ...αυταρχικό πατριαρχικό προνεωτερικό πρότυπο, σχέση του με την πατερική θεολογία, απουσία κάθε έννοιας θρησκευτικού πλουραλισμού και ετερότητας. Επανεξέταση του ζεύγους καθολικότητα-αίρεση, εν σχέσει προς τα ζεύγη ετερότητα-αίρεση, διαφορά-ενότητα. Ανοχή και καταδίωξη των “αιρετικών” στα πατερικά κείμενα και στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη». Για να καταλήξει τον «πανηγυρικό» του με μια μετωπική σύγκρουση με τους Άγιους Πατέρες, η οποία κατά την ταπεινή μας γνώμη, αποτελεί κυριολεκτικά αυτό που εννοούσε ο Κύριος όταν ομιλούσε για «βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος»: «...τα πεδία που καλείται να προσεγγίσει η συζήτηση για μια μετα-πατερική ορθόδοξη θεολογία ...(σσ. διαβάστε να φρίξετε) ατελής ανθρωπολογία των Πατέρων: προβληματικές ανθρωπολογικές απόψεις της πατερικής θεολογίας π.χ. για την γυναίκα ....διάχυτος αντιφεμινισμός της Εκκλησίας και της πατερικής θεολογίας...».

Τί να πρωτοσχολιάσει κανείς; Κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα που επιλέξαμε, αφήνοντας εκτός αρκετές παρόμοιες εισηγήσεις. Το μόνο που μπορούμε να εκφράσουμε έπειτα από αυτό το συνέδριο είναι, αυτό που λέγαμε στις μεταξύ μας συζητήσεις, πως αν είχαμε στόχο και τη δύναμη να προκαλέσουμε δολιοφθορά στην Ορθόδοξη Θεολογία και Πίστη, ακριβώς ένα τέτοιο συνέδριο θα διοργανώναμε! Εμείς Σεβασμιώτατε, μπορεί να μην είμαστε θεολόγοι, ούτε δόκτορες και ινστρούχτορες νεοταξικών ιδρυμάτων, μπορεί να είμαστε οι «κύριοι τίποτε», τα «μωρά αυτού του κόσμου», οι πιο αμαρτωλοί όλων, όμως εμείς ποτέ δεν θα διανοούμασταν να αμφισβητήσουμε τους «καθημερινούς μας ευεργέτες», τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι όχι μόνο αγάπησαν παθολογικά το συνάνθρωπό τους την εποχή κατά την οποία έζησαν, αλλά εξακολουθούν, δια των αδιαλέιπτων πρεσβειών τους στον Κύριο, να μας δείχνουν την αγάπη τους, και είναι αυτοί που με επικεφαλής την Παναγία συγκρατούν (προσώρας) την οργή Του, σ’ αυτή την πρωτοφανή εποχή αποστασίας στην οποία ζούμε. Είναι δυνατόν Σεβασμιώτατε, να δέχεστε και να διοργανώνετε τέτοιου είδους συνέδρια; Πραγματικά, παρ’ όλο που έχουν περάσει κάποιοι μήνες από τότε, ακόμη δεν μπορούμε να το χωνέψουμε. Θέματα κεφαλαιώδη, δόγματα-θεμέλια της Πίστεως, που εδώ και 2000 χρόνια κανείς Άγιος της Εκκλησίας μας δεν τα ανακίνησε και δεν τα αμφισβήτησε, έρχεστε εσείς και οι ομοϊδεάτες σας και προτείνετε να τα ξηλώσουμε. Δεν σας περνά καθόλου από το μυαλό Σεβασμιώτατε, το γεγονός πως όσοι στο παρελθόν επιχείρησαν ανάλογες πρακτικές, στο τέλος καταδικάστηκαν στη συνείδηση της Εκκλησίας μας ως αιρετικοί; Εμείς οι Ορθόδοξοι γνωρίζουμε εδώ και δύο χιλιετίες, πως ακολουθούμε κατά πόδας το Χριστό, τους Αγίους Αποστόλους και έπειτα τους Αγίους Πατέρες. Αποτελεί δόγμα αναντίρρητον στην Ορθοδοξία πως είμαστε «επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσι»΄ «επόμενοι», δηλαδή συντασσόμαστε πίσω από αυτούς, δεν πάμε ούτε δίπλα τους, ούτε φυσικά μπροστά τους, ως εισηγήθηκε η πλειοψηφία των «ορθοδόξων» ομιλητών του συνεδρίου σας, ήτοι «την υπέρβαση των Πατέρων».

Πώς είναι δυνατόν επίσης, να αναρρωτιέστε και να θέτετε τάχα το θέμα σε επιστημονικούς προβληματισμούς, αν δύνανται να σωθούν όσοι βρίσκονται εκτός των ορίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας» φτάνοντας στην παράκρουση να συμπεριλαμβάνετε σε όλους αυτούς ακόμη και αγνωστικιστές (σσ. μασόνους;) ή και τους ...άθεους;! Τη στιγμή που ο Απόστολος Πέτρος τόνισε με έμφαση πως «...ούκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία΄ ουδέ γάρ όνομα έστι έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πραξ. δ΄ 13). Ο ίδιος ο Χριστός επισήμανε κατ’ απόλυτον τρόπο ότι «ΕΓΩ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή ΄ ΟΥΔΕΙΣ έρχεται προς τον πατέρα εί μη δι’ εμού» (Ιω. ιδ΄ 6). Αλλά πάλι Σεβασμιώτατε, μήπως το Ευαγγέλιο και γενικώς ο λόγος του Θεού μεταβάλλεται από εποχή σε εποχή, όπως αφήνουν ξεκάθαρα να εννοηθεί από τις εισηγήσεις τους οι περισσότεροι εκ των καθηγητάδων-καλεσμένων σας; Μήπως επειδή αλλάζει ο κόσμος αντιλήψεις, πρέπει να αλλάξει και η Εκκλησία; Να αμνηστεύσουμε την αίρεση, όπως πρότεινε ουσιαστικώς ο στενός σας συνεργάτης, κ. Καλαϊτζίδης, δια τον οποίον υποπτευόμεθα, πως παίζει τον ρόλο του «λαγού» της Μητροπόλεως; Να είμεθα, λέει ενωμένοι και ας είμαστε διαφορετικοί... Τί ωραίος και βολικός στοχασμός ε; Ξέρετε Σεβασμιώτατε, αυτή ακριβώς είναι και η αντίληψη του σύγχρονου κοσμικού πνεύματος και συναντάται επί παραδείγματι σε πολλά μοντέρνα αντρόγυνα, τα οποία αν και παντρεμένα (με Ορθόδοξο γάμο δηλαδή, για να ξεκαθαρίσουμε ...τα αυτονόητα), ζούν «φιλελεύθερα», στο πνεύμα του «κάνε τη ζωή σου, κι εγώ τη ζωή μου». Ενωμένοι στη διαφορετικότητά μας. Γιατί όχι; Άλλωστε ο Απόστολος Παύλος μας προειδοποίησε: «έσται γάρ καιρός ότε της υγιαινούσης διδασκαλίας ούκ ανέξονται, αλλά κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν, και από μεν της αληθείας την ακοήν αποστρέψουσιν, επί δέ τους μύθους εκτραπήσονται» (Β΄ Τιμ. δ΄ 3-4). Τέλος όσο για τα περί «πατερικού φονταμενταλισμού» και για την περίφημη «φεμινιστική θεολογία», έχουμε να κάνουμε δυο σχόλια. Για το μεν πρώτο, ότι δεν μας εκπλήσσει καθόλου η ανωτέρω ατάκα που εμπνεύστηκαν και υιοθέτησαν οι οικουμενιστικοί κύκλοι, καθότι όπως και στους υπολοίπους τομείς της παγκοσμιοποιήσεως, ήτοι την πολιτική και την οικονομία, έτσι και στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον του θρησκευτικού οικουμενισμού, τα γνήσια επιχειρήματα δίδουν τη θέση τους στο νεοταξικό φρασεολόγιο, το οποίο χαρακτηρίζεται από λέξεις-ατάκες-συνθήματα, κενά περιεχομένου. Έτσι για παράδειγμα, σήμερα οι πατριώτες «σταμπάρονται» ως εθνικιστές, οι επαναστάτες (όπως οι ήρωες του ’21, ή τα παλλικάρια της ΕΟΚΑ) ως τρομοκράτες, και ο Ορθόδοξος πιστός λαός στη βάση των Αγίων Πατέρων ως φονταμενταλιστές ή «συντηρητικό ρεύμα» (όπως ο ίδιος δηλώσατε σε γνωστή εφημερίδα των Αθηνών-βλ. εδώ). Για τη «φεμινιστική θεολογία» και ειδικά για την κυρία που έκανε εισήγηση πάνω στο θέμα, έχουμε απλώς να υποθέσουμε ότι μάλλον η ίδια θεολογικά βρέθηκε σε ανώτερο επίπεδο κι απ’ την ίδια την Παναγία, για να θέτει τέτοιου είδους ζητήματα. Αυτό λοιπόν που δεν «κατανόησε» ποτέ η, στερούμενη από πτυχία, τίτλους και «ντοκτορά», Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία πορεύθηκε την Αγιωτάτη επίγεια ζωή της σιωπούσα, εν ασκήσει και εν υπακοή, ιδού το αντιλήφθηκε η κα Κασσελούρη-Χατζηβασιλειάδη (η οποία ασφαλώς δεν είναι η μόνη που ανακινεί παρόμοια ζητήματα).



ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ-ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σεβασμιώτατε,

Με την παρούσα επιστολή δεν έχουμε στόχο να έρθουμε σε ρήξη μαζί σας. Όμως πρέπει να συνειδητοποιήσετε πως δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση στη Μητρόπολή μας. Λέτε συνεχώς πως θέλετε να κάνετε τους νέους να πλησιάσουν στην Εκκλησία. Γιατί δεν το πράττετε με τον παραδοσιακό τρόπο; Γιατί να δίνετε την εντύπωση πως υποτάσσεστε σε νεοταξικά κέντρα για να κερδίζει η Εκκλησία «ούτε τα ψιχία» απ’ αυτές τις συνεργασίες; Γιατί να οδηγείτε την Εκκλησία σε δοκιμασίες και περιπέτειες; Ξεχνάτε το «πάντα μοι εξέστιν, αλλ’ ού πάντα συμφέρει» (Α΄ Κορ. στ΄ 12); Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι σε χώρους βαρυσήμαντους για την Ορθοδοξία (π.χ. το Άγιον Όρος) σχολιάζεστε με ιδιαίτερα μελανά και καυστικά σχόλια ως προς την (μέχρι στιγμής) δράση σας. Και ειλικρινά πολλοί εξ ημών που επισκεπτόμαστε τέτοιους χώρους, ντρεπόμαστε να δηλώσουμε σε ποια Μητρόπολη ανήκουμε. Η δέ «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών» έχει πανελλαδικώς αναγνωριστεί, όπως προαναφέραμε, ως νεοεποχίτικο άντρο και ως νεοταξικό σχεδιαστήριο, το οποίον έχει αναλάβει εργολαβικώς να «εκτελέσει εν ψυχρώ» την Ορθόδοξη και Αμώμητη Πίστη μας. Σείς βέβαια, την αποκαλείτε «εργαστήρι θεολογίας και όχι εκκλησιαστικό άμβωνα» (βλ.εδώ), δικαιολογώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη λειτουργία της «Ακαδημίας». Έτσι όμως, με τη μέθοδο αυτή, η οποία ομοιάζει με ένα θρησκευτικό «think tank» (=δεξαμενή σκέψης), εισάγετε εις τον Ορθόδοξο χώρο ένα είδος «νεοβαρλααμισμού». Κι αυτό διότι η ανωτέρω θέση σας, συμπίπτει πλήρως με τους φιλοσοφικούς στοχασμούς και την ερευνητική (δια του ορθολογισμού) μανία του αιρετικού, εκ της δύσεως, Βαρλαάμ του Καλαβρού, αφού ουσιαστικώς παραδέχεστε και εσείς, πως στο συγκεκριμένο «εργαστήριο», τοποθετείτε την θεολογία των Αγίων Πατέρων εις το μικροσκόπιον της έρευνας, αμφισβητώντας την ως ατελή και ανεπαρκή να διακονήσει τον σύγχρονο άνθρωπο. Κατά συνέπεια και επιπροσθέτως δέ, λησμονείτε με τον πλέον τραγικό τρόπο το χωρίον της Αγίας Γραφής που αναφέρει ότι, «ούκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως» (Λουκ. ιζ΄ 20). Επομένως ως νέοι άνθρωποι που είμαστε, βλέποντας και συνειδητοποιώντας γύρω μας πως «το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται» (Β΄ Θεσ. β΄ 7), σας παρακαλούμε υϊκώς να εισακούσετε την κραυγή αγωνίας που σας απευθύνουμε και να αγωνιστείτε για το καλό της Ορθοδοξίας μας και των παιδιών μας. Σας παρακαλούμε να μη ξαναπάρετε μέρος σε συνελεύσεις και εκδηλώσεις του Π.Σ.Ε., ούτε σε εκδηλώσεις με τους Παπικούς, όπως προσφάτως στο Bose της Ιταλίας, ούτε σε καμιά άλλη οικουμενιστική δραστηριότητα. Θα επιθυμούσαμε επίσης να μεταβάλλετε τις απόψεις σας πάνω στα ζητήματα που θίξαμε και να πάψετε να διοργανώνετε συμπόσια και συνέδρια που τορπιλίζουν κυριολεκτικά την ενότητα του Σώματος της Αγιωτάτης ημών Ορθοδοξίας. Περιμένουμε να ανταποκριθείτε λοιπόν ως οφείλετε, στις ήδη εκφρασθείσες ανησυχίες μας, οι οποίες γνωρίζουμε πως εκφράζουν κι άλλους πιστούς της Μητροπόλεώς μας, και οι οποίοι ως σήμερα δεν είχαν την δυνατότητα να εκφραστούν, και να αποδείξετε στην πράξη πως είστε στη θέση του «επί σκοπόν» διαφυλάττοντας την ποίμνη και τα πρόβατα από τους αιμοσταγείς λύκους της Νέας Εποχής. Σε διαφορετική περίπτωση και εφ’ όσον συνεχιστει αυτή η κατάσταση θα αναγκαστούμε να βρεθούμε απέναντί σας και σε πρώτη φάση θα συνεχίσουμε να ενημερώνουμε τον κόσμο της Τοπικής μας Εκκλησίας, όχι με πνεύμα φανατισμού, αλλά με πνεύμα αγάπης, μιας αγάπης όπως την δίδαξε ο Χριστός μας, στερεωμένης στην Αλήθεια της Πίστεως και όχι στην υποκρισία του διαστροφικού ΠΣΕύδους και της νεοταξικής απάτης. Μετά ταύτα συνεχίζουμε εμείς οι ελάχιστοι και ανάξιοι τον προσευχητικό μας Κανόνα, όπως η υμετέρα προσωπικότητα αξιοποιήσει τα αναμφισβήτητα τάλαντά της προς όφελος και όχι εις βάρος της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας.



Με τον προσήκοντα σεβασμό

Ασπαζόμεθα την δεξιά σας

Οι κάτωθι υπογράψαντες:

ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ Δημήτριος

ΔΙΑΝΗΣ Δημήτριος

ΓΙΑΤΣΟΣ Κωνσταντίνος

ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Χρήστος

ΚΑΝΑΡΑΣ Απόστολος

ΚΑΡΜΙΡΗΣ Χαράλαμπος

ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ Αλέξιος

ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ Ιωάννης

ΜΑΡΚΑΣ Ιωάννης

ΜΠΟΥΓΕΛΗΣ Γεράσιμος

ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κωνσταντίνος

ΤΣΙΑΡΑΣ Παναγιώτης-Αλέξανδρος

ΧΑΜΟΝΙΚΟΛΑΟΥ Αθανάσιος



ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:

- Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον κ. Ιερώνυμο και λοιπούς Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος.

- Ιερές Μονές της Ι. Μ. Δημητριάδος

- Ιερούς Ναούς πολεοδομικού συγκροτήματος (Βόλου-Ν. Ιωνίας)

- Γ.Ε.Χ.Α. παράρτημα Βόλου

- Τοπικό Τύπο

- Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», περιοδικό «Θεοδρομία», περιοδικό «Παρακαταθήκη»

- Ιστοσελίδες «romfea.gr», «amen.gr», «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ», «ΑΚΤΙΝΕΣ», «Ι. Μ. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ», «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ», «ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ»

ΠΗΓΗ http://www.egolpion.com/

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Ετικέτες

''ΠΕΡΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ'' ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΙ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ΑΝΑΛΑΜΠΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Ανατολικές θρησκείες - Ν. ΕΠΟΧΗ Αντίχριστος ΑΟΡΑΤΟΙ ΑΣΚΗΤΑΙ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ Βαρθολομαίος: «Υπακοή» στη Νέα Τάξη (Οικουμενισμός) ΒΑΤΙΚΑΝΟ Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΓΙΑ 666 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΝΤΕΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΑ εθνικα θεματα εθνικη προδοσια Ειρήνη ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ελευθεροτεκτονισμός ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΡΤ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ η έννοια της ολότητας ΗΠΑ και οι μασονικές καταβολές θαυματα ιατρικα ΙΕΡΕΣ ΜΟΝΕΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ισλαμ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΖΩΗ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ Νέα Εποχή ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ - ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΕΣ ΠΛΑΝΕΣ ΠΑΝΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ Πειραιώς κ. Σεραφείμ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ προφητειες ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΚΗΤΕΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΜΠΑΛΑ ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ υγεια Χρυσή Αυγή Earthlings - Η οικονομική εξάρτηση του ανθρώπινου είδους από τα ζώα Illuminati O Αιώνας του Εαυτού Skull and Bones CFR Λέσχη Μπίλντερμπεργκ St. John the Baptist Monastery at Essex

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
π.Σωφρόνιος Σαχάρωφ